Σαχλαμάρες τέλος.

Σαχλαμάρες τέλος.

Παπανδρέου, Καραμανλής, Βορίδης, Πάγκαλος κλπ Ηγεμόνες.

ΑΦΗΣΤΕ τις μικρομεσαίες παραγωγικές και μεταποιητικές επιχειρήσεις να λειτουργήσουν, να δώσουν λουλειά στον κόσμο, να παράξουν πλούτο, απαραίτητα στοιχεία για τηνύπαρξη της Πατρίδας και ημών.

Μετά καθείστε στα συνέδρια, στις κομματικές συγκεντρώσεις, στα φεστιβάλ να συζητάτε για κόκκινους και μαύρους φασίστες, ρατσιστές και αντιρατσιστές (με σουβλάκια, μπουζουκάκι έμαθα!!!).

Ούτε το συμφέρον σας δεν βλέπετε, ΑΟΜΑΤΟΙ!!!!!

Ανδρέας Παπανδρέου και Επιχειρήσεις 2

Αναρωτιούνται πολλοί γιατί ΤΩΡΑ οι αναφορές στον Ανδρέα Παπανδρέου και τις Πολιτικές του.


Πολύ απλά: ΤΩΡΑ πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι η πολιτική αυτή του Ανδρέα ήταν μίας άλλης εποχής, με άλλες παραμέτρους και κοινωνικά κριτήρια.

Τώρα, η προσπάθεια διατήρησης των τελευταίων σταγονιδίων εκείνης της πολιτικής του Ανδρέα (Συνδικαλισμός, Κρατισμός, Ποινικοποίηση του Κέρδους και των επιχειρηματιών, αντίδραση σε Αναπτυξιακές πολιτικές και Ιδιωτικοποιήσεις) είναι ΚΑΤΑΣΤΡΕΠΤΙΚΗ.

Αφήστε Καραμανλή, Παπανδρέου να αναπαύονται και πάμε μπροστά, με άλλα μυαλά, άλλες ιδέες, άλλες πολιτικές, άλλα οράματα.

Ανδρέας Παπανδρέου και Επιχειρήσεις

Ανδρέας Παπανδρέου και Επιχειρήσεις


Αυτό που γνωρίζω καλά είναι η καταλυτική συμμετοχή του Ανδρέα Παπανδρέου στην απαξίωση, διάλυση και τελικά αποβιομηχάνιση της Ελλάδας.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου ενδιαφερόταν για το κράτος του (L'etat c' est moi).

Το πρέπον, για ένα πραγματικό κοινωνιστή, ήταν να δημιουργήσει δομές κράτους ελέγχου, πρόνοιας, κοινωνικής δικαιοσύνης, αυτά που επικαλούνταν ότι έλειπαν από τον κρατικό μηχανισμό. Αντί να οργανώσει το Δημόσιο, τις υπηρεσίες και να δουλεύουν όλα μαζί παράλληλα, προτίμησε να κουλαντρίσει τον κομματικό στρατό.

Κομματόσκυλα σε συμβούλια, κέντρα λήψης αποφάσεων, φακέλωμα κάθε δημιουργικού και παραγωγικού τομέα. Όταν ελέγχεις την παραγωγή πλούτου, ελέγχεις τα πάντα ήταν το σύνθημα των σοσιαληστών της εποχής του Ανδρέα.

Αφόρητη πίεση σε όλες τις επιχειρήσεις, κλείσιμο επιχειρήσεων με συνοπτικές διαδικασίες, αυτός ο άθλιος Οργανισμός Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων, σφηκοφωλιά όλων των σουλατσαδόρων κομματικών. Διάλυση της αγροτικής παραγωγής με αναγκαστικούς συνεταιρισμούς, έλεγχο πρωτογενούς παραγωγής, κομματικά κανάλια διανομής και διάθεσης προιόντων. Κομπίνα στην κομπίνα, διπλοζυγίσματα, κενές καραβιές στους αδέσμευτους.

Όλοι γνωρίζουμε πλέον ότι η κατάρρευση της Ελλάδας έχει ονοματεπώνυμο: Ανδρέας Παπανδρέου. Οι κλώνοι του απλά έκαναν την επιτάφια τελετή από το Καστελόριζο το Μάη του 2010.

Προς τι οι κραυγές και τα δάκρυα τώρα; Αυτά είναι Ιστορία. Τώρα έχουμε στόχους και Όραμα για την επόμενη μέρα.

ΤΕΛΟΣ!!!

Αν δεν κλείσει μία πόρτα, δεν πρόκειται να ανοίξει άλλη.


Αν είναι κάθε πόδι σε μια βάρκα, στο τέλος θα πνιγείς.

Το παλιό ΠΡΕΠΕΙ να τελειώσει. Τι δεν καταλαβαίνετε ?????

Δεν έχετε δουλέψει στη ζωή σας????

Δεν καταλαβαίνετε πότε τελειώνει ο χρονος και η ανοχή???

Πότε πρέπει να γυρίσουμε σελίδα????

Άνοιξαν οι πληγές, τρέχει το αίμα και σεις κοιτάτε πίσω???

Ποτέ τα πράγματα δεν θα γυρίσουν πίσω!!!!! ΤΕΛΟΣ...

Ηγεσία και Αποτελεσματικότητα

Ηγεσία και Αποτελεσματικότητα.


Τέθηκε σε μια ανάρτηση μου, θέμα επιτυχιών του Σαμαρά, αν και ο ίδιος δεν είχα κάνει καμιά νύξη. Δίνω εδώ την απάντηση που έγραψα. (την στιχομυθία μπορείτε να την βρείτε στην σελίδα μου):

Θεωρώ προβοκατόρικο το ερώτημα γιατί δεν υπάρχει η λέξη επιτυχία ή έστω θετική κριτική απο κανένα σε όλες τις αναρτήσεις. Δεν αντιλαμβάνομαι το νόημα της ερώτησης, ως προς την ανάρτ...ηση μου. Επειδή όμως έχω άποψη και πάντα σηκώνω και το γάντι άλλων, ως επιχειρηματίας μηχανικός θα πω το εξής, σχετικά με την παρούσα πολιτική κατάσταση: Πριν από 1 1/2 χρόνο (μέχρι τον Παπαδήμο) ξύναμε τον πάτο, είχαμε κάνει τρύπα, είχαμε όχι απλώς πτωχεύσει αλλά και για τα "σίδερα". Οι δρόμοι ήταν δύο: ή παμε με την λογική των δανειστών για να κερδίσουμε χρόνο, να κάνουμε κάποιες απαραίτητες αλλαγές, να αλλάξουμε οι ίδιοι νοοτροπία και κουλτούρα ή να πηγαίναμε σε άτακτη χρεοκοπία. Αυτό κατά την άποψη μου θα σήμαινε Εμφύλιο πόλεμο και ταυτόχρονα πλιάτσικο απο τους ξένους φίλους και δανειστές. Αν λοιπόν πάρουμε ως οριακό σημείο το χρονικό εκείνο διάστημα, ΝΑΙ έχουμε κάνει τεράστια βήματα και επιτυχίες.!!!! Ένα ατύχημα μπορεί όμως όλα αυτά να τα πάει πάλι στο μηδέν. Υπάρχουν Ηλίθιοι που νομίζουν ότι αυτή η αντιστροφή των πραγμάτων μπορεί να διατηρηθεί απο άλλες δυνάμεις. Κατέχοντας κάποια πράγματα Ηγεσίας, θα πω ότι η Ηγεσία δεν αντιγράφεται....

Πρωθυπουργός Ηγέτης

Εξηγήστε μου αν υπάρχει Ηγέτης, Μάνατζερ, Διευθυντής που να λειτουργεί με έντολές και όχι με ιδία πρωτοβουλία;;;


Είναι δυνατόν να πείσει συνεργάτες, να επιβληθεί όταν είναι υπό μόνομο έλεγχο;;;

Αν ξέρετε κάποιον, να μου τον πείτε.

Αν δεν υπάρχει τέτοιου τύπου Άσκηση Διοίκησης, πείτε σε όλους τους άσχετους και ηλιθίους να πάψουν να ξεφτυλλίζονται στην τηλεόραση λέγοντας σαχλαμάρες για το πως πρέπει να Διοικεί, με υποβολέα ένας Πρωθυπουργός.

Κατηγορείστε τον για υπέρβαση Δημοκρατικής ευαισθησίας, για κόκκινες γραμμές. Μην δημιουργούνται στον κοσμάκη λάθος απόψεις για την άσκηση Διοίκησης.

Περί Ανάπτυξης και Πτωχεύσεων!!

Περί Ανάπτυξης και Πτωχεύσεων!!


Πολλοί φίλοι εξακολουθούν να με "κουρτίζουν" γιατί ενώ προσπαθούμε να δώσουμε μία νότα αισιοδοξίας και ηθικού για την επόμενη μέρα, ανεβάζουν αναρτήσεις με αιτήσεις πτωχεύσεων γνωστών εταιριών.

Θα επαναλάβω ότι ποτέ δεν μάσησα τα λόγια μου.

Η Επιχειρηματικότητα ήταν στηριγμένη σε λάθος βάση. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις με τον Ευρωπαικό ανταγωνισμό , το χρηματιστήριο και το Ευρώ, προσπάθησαν να αυξήσουν τα μεγέθη τους, να δημιουργήσουν υπεραξίες, να "μπερδέψουν" τα θεμελιώδη μεγέθη που διακρίνουν την κάθε επιχείρηση.

Ξέφυγαν λοιπόν απο την κύρια δραστηριότητα τους, έγιναν εταιρίες συμμετοχών, οι βιομηχανικές έγιναν εμπορικές, διανομών. Γιατί να μοιράζονται τα κέρδη με άλλους, όταν μπορούσαν να τα έχουν όλα δικά τους, ήταν η κύρια σκέψη τους.

Πολλοί ΚΑΚΟΙ επιχειρηματίες, για να αποκομίσουν υπεραξίες και να "ρίξουν νόμιμα" τους λοιπούς μετόχους, αγόραζαν ακίνητα σε πλασματικές αξίες και καρπούνταν την διαφορά, άλλοι έκαναν δημόσιες σχέσεις με events άσκοπα, lifestyle καταστάσεις.

Οι νόμοι της αγοράς είναι αμείλικτοι. Κάθε ένας έχει τον ρόλο του. Δεν υποκαθίσταται ο επαγγελματισμός της κάθε κατηγορίας. Η διάχυση της γνώσης μέσω διαδικτύου, τα Κολλέγια και τα πτυχία, δημιούργησαν μία επίπλαστη εικόνα ότι: τα ξέρουμε όλα.

Αν προσέξετε όλες τις επιχειρήσεις που έχουν κάνει αίτηση για το άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα, είναι εταιρίες με παραγωγική βάση, πολλές από τις οποίες την μετέφεραν στο εξωτερικό (άλλο ψεύτικο φρούτο αυτό, για συζήτηση) και προσπάθησαν να μετατραπούν σε εμπορικές, εισαγωγικές εταιρίες λιανικής. Να τα καταστήματα στα εμπορικά κέντρα, στις γωνίες υψηλής άναγνωρησιμότητας (γωνία μαγαζί που λένε και οι Αρμένηδες).

Όλα αυτά δημιούργησαν μία στήλη υψηλών εξόδων που δεν είναι διαχειρήσιμη, σε περίοδο οξύτατης κρίσης. ΔΕΝ φταίει η ίδια η κρίση. Είναι λανθασμένες επιλογές δικές μας, των επιχειρηματιών. Απλά είναι πολύ σκληρή η προσγείωση στην υπάρχουσα πραγματικότητα.

Το τοπίο έχει ήδη ξεκαθαρίσει σε μεγάλο βαθμό. Οι επιχειρήσεις εξορθολογίζονται, εξειδικεύονται και μειώνουν κάθε τι περιττό απο τις δραστηριότητες τους. Η ισορπία επανέρχεται βίαια μεν, απαραίτητα δε.   Δημήτρης Σύρμος 22.06.2013

Ευθύνες για την Πολιτική δυσωδία.

   Την ωραία, την απίστευτη ατμόσφαιρα που ζούμε σε όλες τις εκφράσεις της Πολιτικής ζωής του τόπου θα τις πληρώσει πολύ ακριβά ο Ελληνικός λαός και η Πατρίδα και όχι οι Πολιτικοί.
   Πρέπει άμεσα να σοβαρευτούμε και να επαναφέρουμε την τάξη, σταματώντας, άλλοι τον χαβαλέ, άλλοι την εκδήλωση θυμού και άλλοι την επίδειξη απίστευτης πολιτικής ανωριμότητας.
   Με την στάση μας θα αναγκάσουμε Πολιτικούς και Δικαιοσύνη να απομονώσουν τους άθλιους, να αποδώσουν ευθύνες και να καθαρίζουν επιτέλους τον κόπρο του Αυγείου.
   Επιτέλους.

Η "ηθική" και ο Κος Μανιτάκης.

Θα ήθελα να θέσω το ερώτημα σε όλoυς:
Είναι κάποιος Καθηγητής. Γνωρίζει πως λειτουργεί η Δημόσια Διοίκηση και οι Νόμοι. Του ζητούν να συμμετάσχει στην Κυβέρνηση. Τι νόημα έχει να το κάνει, όταν διαφωνεί με βασικά σημεία της λειτουργίας του κράτους, γνωρίζει ότι δεν θα κάνει αυτά που θέλει, το λέει μέσα στο Κοινοβούλιο, αλλά παραμένει στην Κυβέρνηση;
Τι νόημα είχε η απάντηση σε επερώτηση ότι: Αναγνωρίζω το σφάλμα, δεν περνάει από το χέρι μου, δεν μπορώ να κάνω τίποτε αλλά παραμένω στην Κυβέρνηση;
Είναι νόμιμο. Ηθικό και επιτρεπτό είναι;

Επαγγελματίες και σουλατσαδόροι

 

Καλημέρα. Θα είμαι για μια ακόμη φορά σκληρός με κάτι τύπους που γράφουν ότι σαχλαμάρα τους κατεβαίνει στο κεφάλι, απλά για να πουλήσουν εξυπνάδα.

   Οσοι είμαστε επαγγελματίες και επιχειρηματίες γνωρίζουμε πολύ καλά τι είναι να σου διακόπτει την πίστωση ο δανειστής. Στην προκειμένη περίπτωση για τους επιχειρηματίες, ο Δανειστής είναι ο Τραπεζίτης, ο οποίος ΔΙΕΚΟΨΕ την χρηματοδότηση. 

   Στην κατάσταση αυτή περιήλθε γιατί ΦΤΑΙΕΙ και ο ίδιος που ξανοίχτηκε στους δανειστές και δεν είχε σωστή εικόνα της πορείας της επιχείρησής του.

  Τι κάνει ο επιχειρηματίας;; Ακολουθεί αυτό που περιγράφουν όλοι οι κοινωνικοί ψυχολόγοι. Πρώτα θυμώνει, μετά τον πιάνει απογοήτευση, κατόπιν αρχίζει να κατανοεί το νέο περιβάλλον, ψάχνει να δει πως θα επιζήσει και στο τελευταίο στάδιο αρχίζει να κάνει σκέψεις επαναφοράς στο πρότερο επίπεδο. Ξεκινά απο οικονομίες κλίμακας, δραστικό περιορισμό εξόδων, μειωμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά προιόντων και υπηρεσιών, ακόμη και το φαγητό του μειώνει. Όλα αυτά για να επιζήσει η επιχείρηση. Γνωρίζει ότι όλα κρέμονται σε μία κλωστή.

Τι συμβαίνει με το κράτος και την Κυβέρνηση; Ακριβώς το ίδιο. Γνωρίζουν όλοι πολύ καλά ποιοί φταίνε και το μερίδιο ευθύνης του καθενός. Γνωρίζουν ότι είναι απαραίτητες αιματηρές θυσίες και οικονομίες, με κάθε κόστος. ΔΕΝ υπάρχει περίπτωση να επανέλθουμε στον πρότερο τρόπο ζωής, οικονομίας, ασυδοσίας, ευδαιμονίας. Αυτά ήταν προίοντα του υψηλότατου δανεισμού που δεν πήγαινε σε παραγωγικούς σκοπούς και διοχετευόταν στην ασύδοτη κατανάλωση και σε φούσκες. Όποιος ερμηνεύει τις αισιόδοξες δηλώσεις πολιτικών ή ειδικών για αντιστροφή της κατάστασης και πρωτογενή πλεονάσματα στην οικονομία, το βασικό θα είναι να επανέλθει η ανεργία σε επίπεδα προ κρίσης και σε επίπεδα μισθών προ Σημίτη και Ευρώ, σε συνδυασμό με την παραγωγικότητα που θα επιδείξουμε, ως κράτος.

Σαχλαμάρες και ηλιθιότητες, όπως ταξίματα περί επαναφοράς στα παλιά, γίνονται από άθλιους, άσχετους ή στημένους ανθρώπους, που μόνο σκοπό έχουν να διαλύσουν τον Κοινωνικό ιστό, να απαξιώσουν την πολιτική και τους πολιτικούς, για ίδιον όφελος. Μόνο που ακόμη και σε αυτό το (ΜΗ υπαρκτό) ενδεχόμενο, ΔΕΝ θα υπάρχει πλέον Πατρίδα για να κυβερνηθεί.

Πολύ προσοχή λοιπόν και σοβαρότητα τώρα που είναι το πιο κρίσιμο σημείο της πορείας μας προς το αύριο.

ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ – Γιατί αποτυγχάνουν;

   Την τελευταία 5ετία έχουν συμβεί κοσμογονικές αλλαγές στην Κοινωνική και Πολιτική κατάσταση της χώρας. Η Οικονομική κρίση, η οποία χρεώθηκε στην Ελλάδα, από φίλους-συμμάχους της Ε.Ε. συνεπικουρούμενοι από το Δ.Ν.Τ. τους τραπεζίτες και τις «αγορές», δημιούργησε ένα εκρηκτικό μίγμα.

   Το Πολιτικό προσωπικό της χώρας ζώντας σε ένα γυάλινο, αποστειρωμένο κόσμο, βρέθηκε προ εκπλήξεως, μη μπορώντας να κατανοήσει τι συνέβαινε αλλά και να βρει ένα στοιχειώδες σχέδιο αντίδρασης και εξόδου από την κρίση.

   Πως μπορούσε να βρει σχέδιο όταν όλη η πολιτική διαδρομή του συστήματος είχε σαν βάση τον Κρατισμό, τις πελατειακές σχέσεις, τη διαπλοκή, τις εργολαβίες; Συμπολίτευση και αντιπολίτευση, εναλλάσσονταν στην εξουσία, αλλά δεν διέφεραν σε σκεπτικό, συμπεριφορές, κουλτούρα. Συνειδητά διέλυσαν την παιδεία, την υγεία, τις κοινωνικές δομές, το δημόσιο. Διέλυσαν όμως και κάθε προσπάθεια του Ιδιωτικού τομέα να επιχειρήσει, να ανοιχτεί στις αγορές, να γίνει ανταγωνιστικός, καινοτόμος. Η ισχύς του συστήματος ήταν να έχουν τους πάντες εξαρτώμενους. Όποιος προσπαθούσε να ξεφύγει από τα δεσμά, εξοβελιζόταν από το σύστημα. Είναι πολλές οι χαρακτηριστικές  περιπτώσεις ιδιωτικών επενδύσεων, οι οποίες δεν πήραν ποτέ αδειοδότηση, αλλά και άλλες που δεν πήραν ούτε άδεια σκοπιμότητας. Έτσι ο Ιδιωτικός τομέας εκφραζόταν μόνο από Εργολάβους, οι οποίοι έπαιρναν αναθέσεις με αδιαφανείς διαδικασίες, χαριστικές συμβάσεις, αποκλεισμό των διαφωνούντων για τυπικούς λόγους και τελικά πλήρη χειραγώγηση της Ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Πλήρης συμπαραστάτης, σε όλο αυτό το σύστημα, οι συνδικαλιστές και οι εργατοπατέρες, οι οποίοι ασύδοτοι, λειτουργούσαν έχοντας ακαταλόγιστο. Η Δικαιοσύνη, ήταν και δυστυχώς παραμένει έξω από την Κοινωνία, ένας θλιβερός θεσμός, για τον οποίο η Ελληνική Κοινωνία, έδειξε την πλήρη απογοήτευση της, με συντριπτικά ποσοστά, σε διεθνή μελέτη. Δεν υπάρχει βέβαια τίποτε χειρότερο για την Δικαιοσύνη όταν δεν την εμπιστεύονται οι ίδιοι οι πολίτες. Το Δημόσιο εξομοιώθηκε με τον Κρατισμό, το γρηγορόσημο, τα φακελάκια, οι πελατειακές σχέσεις έγιναν μόνιμα φαινόμενα. Ουδείς τολμούσε να διαμαρτυρηθεί. Ήξερε εκ των προτέρων ότι, όχι μόνο δεν θα έβρισκε το δίκαιο του αλλά θα είχε και σοβαρές επιπτώσεις στην ζωή και την δουλειά του.

   Η μεταπολίτευση είχε βρει ένα τρόπο να λειτουργεί με αυτόματο πιλότο. Μετα ήλθαν οι εκσυγχρονιστές, το Χρηματιστήριο, η τεχνητή ευδαιμονία, οι ΕΛΔΕ, τα πινάκια, η τεχνητή ευδαιμονία, τα ταξιδάκια στο Λονδίνο, το Ντουμπάι για ψώνια. Η Πόρσε είχε βρεί την καλύτερη αγορά της Ευρώπης, η Ρόλεξ ξεπουλούσε. Η κτηματαγορά ζούσε πιένες καθώς δεν ήταν πρέπον Έλληνας νεόπλουτος να μην ζει σε μεζονέτα στα Βόρεια ή Νότια προάστια. Απαραίτητο ένα εξοχικό στην Ριβιέρα της Αττικής, οι Κυκλάδες, οι πέριξ της Επιδαύρου περιοχές για τους πιο καλλιεργημένους. Ξέχασα βέβαια το σαλέ στον Παρνασσό για να υπάρχει ένα απάγκιο όταν δεν υπάρχουν κενές θέσεις στις Άλπεις.

   Είναι λίγοι οι Νεοέλληνες που δεν συμμετείχαν σε αυτό το κρεσέντο. Ξαφνικά όμως τα λεφτά ΔΕΝ υπάρχουν, τα δανεικά τελειώνουν και οι δανειστές και «αγορές» ζητούν το κεφάλι μας στο πιάτο. Εθνική συμφορά. Καστελόριζο, Τρόικα, ΔΝΤ, Μνημόνιο Ι, ΙΙ, ΙΙΙ. Οι Πολιτικοί καταποντίζονται, ένας τεράστιος πολιτικός μηχανισμός διαλύεται (ΠΑΣΟΚ), ένας άλλος φθάνει στο εξευτελιστικό ποσοστό του 19% (Ν.Δ.), αναλαμβάνουν Τεχνοκράτες και μη πολιτικοί την διακυβέρνηση.

   Μέσα σε όλο αυτό το μπέρδεμα φαίνεται ένα φως στον ορίζοντα. Η κοινωνία αφυπνίζεται. Αρχίζει να σκέφτεται σοβαρά, ρεαλιστικά, βλέπει λάθη χρόνων, λανθασμένες συμπεριφορές. Ξεκινά ένας διάλογος ανάμεσα σε κοινωνικές ομάδες, σε γνωστούς και άγνωστους στο ευρύ κοινό. Έντυπος και ηλεκτρονικός τύπος, μπλόγκς και διαδίκτυο γίνονται κοινωνοί απόψεων, διαλόγων, σύνθεσης ιδεών. Ενεργοί πολίτες, κοινωνικοί φορείς, μετασχηματίζονται σε κινήσεις πολιτικές. Άλλοι πιο τολμηροί ιδρύουν κόμματα και καλούν τον κόσμο να συμμετάσχει. Να είναι παρών στις εξελίξεις της επόμενης μέρας. Πολλοί πολίτες, οι οποίοι απογοητευμένοι από το πολιτικό προσωπικό της μεταπολίτευσης απέχουν από τα πράγματα, αναθαρρούν. Φαίνεται ότι η ελπίδα υπάρχει. Ίσως αυτή η άσχημη πραγματικότητα δράσει ως καταλύτης εξελίξεων και το αύριο να έλθει με μία πιο ώριμη, αληθινή κοινωνία των πολιτών. Πολιτική χωρίς Πολιτικούς, χωρίς χρώματα, χωρίς ίσως και ιδεολογία;

   Αρχές του 2012 τα μεταρρυθμιστικά  κόμματα δηλώνουν έτοιμα για εκλογές, έτοιμα να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της κοινωνίας και της πολιτικής. Ο Μάης του ‘12 δείχνει ότι μπορούν να γίνουν πραγματικότητα οι ελπίδες του λαού για ριζική αλλαγή των προσώπων και των πολιτικών. Η μεταπολίτευση φαίνεται να πνέει τα λοίσθια. Δεν υπάρχει κυβερνητικός σχηματισμός και γίνονται επαναληπτικές εκλογές. Αρχίζει ο πόλεμος. Το σύστημα και οι κρατιστές επαναδραστηριοποιούνται. Γι’ αυτούς είναι λόγος ύπαρξης. Πολεμούν με νύχια και δόντια για τα «κεκτημένα» χρόνων. Είναι γλυκιά η εξουσία. Είναι όμως και για τους «νέους».

   Οι νέοι μεταρρυθμιστές βλέπουν ότι δεν είναι μακρυά από την διεκδίκηση μέρους της εξουσίας. Κάθε τι καινούργιο πρέπει να περάσει τις «παιδικές ασθένειες». Ηγεμόνες σε αναμονή, διαγκωνίζονται ποιος θα πάρει καλύτερη θέση. Όλοι θέλουν τις ψήφους των υπολοίπων σχηματισμών, χωρίς όμως να παραχωρήσουν τα προνόμια που νομίζουν ότι έχουν κατακτήσει. Όλοι θεωρούν εαυτούς νικητές. Ποιοι θα κάνουν τις διαπραγματεύσεις; Ποιοι είναι στην πολιτική επιτροπή; Γιατί να μην συμμετέχουν αυτοί που πήραν πολλούς σταυρούς; Πίσω από τα φώτα αρχίζει μία ανθρωποφαγία. Σφαγή χριστιανών. Συζητήσεις εν κρυπτώ, αποχωρήσεις ιδρυτικών στελεχών. Αντί να καταλάβουν ότι πολλές συνιστώσες, κάνουν μία συνισταμένη (ο όρος της εποχής), ο εγωισμός και η αρχομανία υπερισχύει. Γίνονται οι εκλογές του Ιούνη ’12. Αποτυχία. Επαναπροσδιορισμός στόχων. Στρατηγική, στόχοι, πολιτική κατεύθυνση, ιδεολογία. Όλα στο τραπέζι; Όχι. Κάθε ομάδα και κόμμα. Κάθε Ηγεμόνας και κόμμα. Ο αρχικός ενθουσιασμός έχει δώσει την θέση του στο σκεπτικισμό. Άνθρωποι τσαλακωμένοι (επιστήμονες να μοιράζουν φυλλάδια, δεν βλέπει κανείς εύκολα), ελπίδες χαμένες, αξίες χαμένες, αξιοκρατία στο Ναδίρ. Δεν χωρούν εύκολα άνθρωποι που έχουν απήχηση στον κόσμο, που έχουν φρέσκιες ιδέες, που έχουν πειθώ. Μέσα σε όλα αυτά, το γνωστό καπέλωμα από παλαιοκομματικούς που βρήκαν νέους χώρους για να ξαναμπούν στο κάδρο. Όλοι πάντως έχουν ένα μοτίβο. Πρέπει να ξεφωνήσουν, να ξεκαρφώσουν τους υπάρχοντες πολιτικούς. Εκεί χάνεται το μέτρο. Ο Πολιτικός Πολιτισμός που επαγγέλλονται πάει περίπατο. Αισχρές συμπεριφορές επιπέδου Τρούμπας. Υβριστικές συμπεριφορές απαράδεκτες. Όλα συγχωρούνται μπροστά στην πόρτα της εξουσίας.

   Που είναι μέσα σε όλα αυτά ο Έλληνας πολίτης; Όλοι οι «μεταρρυθμιστές» λειτούργησαν ως κλειστές ομάδες. Δημιούργησαν ένα κίνημα, ένα κόμμα το οποίο θεωρείται ιδιοκτησία τους. Έχουν γράψει τις περίφημες «Καταστατικές αρχές» ή «θέσεις» του κόμματος. Τις διαβάζει κάποιος που ενδιαφέρεται και βλέπει θεωρητικά κείμενα που τα βρίσκει κάποιος στο διαδίκτυο. Copy Paste με ελάχιστες παραλλαγές, όμορφα λόγια γεμάτα υποσχέσεις. Ψάχνουν για εθελοντές να στελεχώσουν τις ομάδες εργασίας τους. Να πείσουν τον κόσμο για το δίκαιο των απόψεων τους. Οι πολίτες προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβαίνει. Αλληλοκαρφώματα, διαμαρτυρίες, μηνυτήριες αναφορές για εγκληματικές ενέργειες, μεγαλοστελέχη που κατηγορούν την κίνηση από την οποία απεχώρησαν και υπερθεματίζουν την νέα κίνηση που συμμετέχουν. Στρατηγοί φεύγουν από ένα κόμμα, στρατηγοί αναλαμβάνουν στο άλλο. Είναι σαν τις μεταγραφές των μάνατζερς. Παίρνουν και μπόνους θέσης για να αλλάξουν στρατόπεδο.

   Εγωισμός υπέρμετρος, απολυτότητα, ισχυρογνωμοσύνη. Κριτική δεν ανέχονται από κανέναν. Ξαφνικά έγιναν χειρότεροι από τους πολιτικούς που θέλουν να αντικαταστήσουν και να στείλουν σπίτι τους. Ο οίστρος, η έπαρση, η έξαψη της εξουσίας έχουν κάνει τέτοιο μπόλιασμα που δεν διακρίνουν καθαρά πλέον τα πράγματα. Δεν βρίζουν πλέον μόνο τους Πολιτικούς. Βρίζουν κάθε πολίτη που εναντιώνεται με τις απόψεις τους. Βρίζουν την ιδεολογία, την πολιτική καταγωγή των πολιτών. Κανείς δεν εμφανίστηκε από παρθενογένεση. Όλοι κάπου είναι στον πολιτικό χάρτη, όλοι χειροκρότησαν και ψήφισαν κάποιους. Πιστεύει κανείς ότι όταν ένας άνθρωπος έχει δώσει ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής του σε μία παράταξη, μπορεί να την διαγράψει σε μία στιγμή ή γιατί του το ζητάει κάποιος μεταρρυθμιστής; Πιστεύει κανείς ότι μπορεί κάποιος να αλλάξει ιδεολογία, να αλλάξει την οπτική που βλέπει τα πράγματα; Πιστεύει κανείς ότι μπορεί κάποιος να πει ότι έκανε λάθος σε όλη του την πολιτική διαδρομή γιατί κάποιοι έκαναν ασχήμιες; Το Πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης επί 38 χρόνια ψηφιζόταν από την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών. Με μαθηματική σκέψη λοιπόν όλοι είναι συνυπεύθυνοι για την σημερινή τραγική κατάσταση. Δεν κερδίζεται η συμπαράσταση και η ψήφος του πολίτη βρίζοντας τον, βάζοντας τον στο σκαμνί μαζί με τους αποχωρούντες πολιτικούς. Δεν κερδίζεται ο πολίτης με αλαζονικές συμπεριφορές ανάλογες των προηγούμενων πολιτικών.                                                 

   Ο σεβασμός στην ιστορία και την προηγούμενη ζωή του καθενός είναι απαραίτητη προϋπόθεση συναίνεσης. Υπάρχει το τεκμήριο της προσωπικής ευθύνης. Λάθη, παραλείψεις, ευθύνες πολιτικές και ποινικές υπάρχουν. Οι ιδεολογίες όμως και οι πολίτες, δεν μπορούν να μπαίνουν στον μύλο των προσωπικών πολιτικών συμφερόντων.

 Κάπου εδώ τα «μεταρρυθμιστικά»  κόμματα έχασαν το βηματισμό τους. Η διεκδίκηση της εξουσίας, η δημοσιότητα, τα φώτα, η αναγνωρισημότητα, το εγώ λειτούργησαν καταλυτικά παντού. Χάθηκαν οι αξίες, ο σεβασμός, η ηθική σε πολλές περιπτώσεις. Οι πολίτες μούδιασαν. Δεν είναι ποτέ δυνατόν αυτό που έρχεται να είναι χειρότερο από αυτό που θέλουν να αλλάξουν. Κατάλαβαν ότι όλα τα προβλήματα έχουν τον ίδιο παρονομαστή. Τον ίδιο τον άνθρωπο. Είναι κατ’ εξοχήν η εποχή των προσωπικών διαδρομών ανθρώπων στην Πολιτική σκηνή. Αν δεν λείψει ο προσωπικός εγωισμός, τα ίδια συμφέροντα, η αλαζονεία της εξουσίας δεν πρόκειται να  βελτιωθεί τίποτε στην Ελληνική Πολιτική σκηνή. Πρέπει να υπάρξει σεβασμός στους πολίτες και τις επιθυμίες τους. Οι αλαζονικές συμπεριφορές καταδικάζονται από όλους γιατί στερούν το δικαίωμα του ονείρου και της πραγματικής βελτίωσης της κατάστασης από τους Έλληνες.

   Σε άλλη περίπτωση θα κληθεί το υπάρχον Πολιτικό σύστημα να κάνει εσωτερική αυτοκάθαρση και να παραμείνει κυρίαρχος του Πολιτικού παιχνιδιού. Και αυτό δείχνει πλέον να είναι η πιθανότερη εξέλιξη.   

Η ξεφτίλα του Ρωμιού!!

Τι "παλιοφυλή" είμαστε τελικά εμείς οι Ρωμιοί!!!!!


Όλες οι "πέννες" σήμερα έχουν ένα θέμα.

Τον τέως Δήμαρχο θεσσαλονίκης. Όλοι ήταν λοιπόν ρεπορτερς ολκής, όλοι είχαν καταλάβει τι γινόταν, όλοι έγραφαν αλλά δεν τους άκουγαν. Με μύτες υγρές, ως λαγωνικά, ωσφρένονταν τα σκάνδαλα, τις ρεμούλες. Τρέχουν πανικόβλητοι να γράψουν ένα κείμενο για να μπεί σε μια εφημερίδα, σε ένα blog, να φανεί το μεγαλείο τους.

Μαζί με τον Βασίλη, περίλαβαν και τον Πανίκα. Ένας είναι ο Πανίκας. Έτοιμος είναι και ο άλλος για τα Διαβατά. Θα πάει να κάνει παρέα στον Βασίλη. Παρέα τα έκαναν, λένε και γράφουν όλοι.

Κάνω μια αναδρομή. Δύο Πρωταθλητές στίβου με την Εθνική Ελλάδας.

Παπαγεωργόπουλος: 8 χρόνια Βουλευτής, 12 χρόνια Δήμαρχος = 20 χρόνια, αίγλη, μεγαλεία, εξουσία.

Ψωμιάδης: Δημοτικός Σύμβουλος απο 1982, Βουλευτής απο το 1990 εως 2002, κατόπιν Νομάρχης. Μετά Περιφερειάρχης μέχρι πέρισυ. Διεκδικητής της αρχηγείας του κόμματος της Ν.Δ. Σήμερα έτοιμος για το κόμμα "Πατρίδα".

Όλοι όσοι σήμερα ψηφουλκούν εναντίον τους, για 20-25 χρόνια τους έγλυφαν ασύστολα. Σπρώχνονταν για μια φωτό μαζί τους. Έδιναν ρέστα για μια προσωπική συνέντευξη. Τώρα τους έχουν στην Ρωμαική αρένα.

Υπόθεση εργασίας!!!!

Προχωρά το κόμμα του ο Ψωμιάδης. Κάνει τις συμμαχίες του, τα κόλπα του. Αύριο βρίσκεται να έχει ένα κόμμα που μπαίνει στην Βουλή και μπορεί να έχει ρυθμιστικό ρόλο. Τι θα κάνουν οι σημερινοί "διώκτες", τα λαγωνικά που τα ξέρουν όλα;;;

Θα πάνε να τον ξαναγλύφουν, όπως έχουν μάθει 30 χρόνια τώρα.

Γιατί έτσι είναι μαθημένος ο Ρωμιός. Στην ξεφτίλα....

ΖΕΑ - ΖΕΙΑ ΤΟ ΑΛΕΥΡΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ , ΧΩΡΙΣ ΓΛΟΥΤΕΝΗ

ΕΙΚΟΝΑ: Άδης και Περσεφόνη κρατούν ζειά

Oμάδα επιστημόνων έφθασε εις τήν Θεσσαλονίκην, [...] όπου εύρισκες τότε ανθρώπους άπό όλες τις φυλές ...

Ηρεύνησε προσεκτικά και έδημοσίευσε τό 1922 [...] τό πρώτο σύγγραμμα διά τις ομάδες αίματος και τις ιδιαιτερότητες εκάστης.

Οί Έλληνες είναι κατά πλει­οψηφία "0" ομάδος και οί υπόλοιποι "Α" ομάδος.

Oί Χάζαροι είναι "Β" ομάδος κ.λπ.

Αρχάς του 1923 στέλνουν εις τήν Θεσσαλονίκη ένα ζευγάρι ιατρών διά νά εξετάσει τήν διατροφήν τών Ελλήνων - επηρεασμένη άπό τόν Ιπποκράτη - ό όποιος έλεγε εις τους ασθενείς "φάρμακο σου είναι ή τροφή σου".

Άρα αυτοί έσκέφθησαν [...] έχει καθιερώσει εις τόν Έλληνα υγιεινή διατροφή.

Ποία είναι όμως ή βασική τροφή; Οί ερευνηταί κατέληξαν σύντομα, ότι βασική τροφή τών Ελλήνων είναι τό ψωμί. Τό ψωμί όμως τών Ελλήνων ήταν από Ζειά και όχι άπό σιτάρι. Είς τά χημικά εργαστήρια συνέκριναν γρήγορα αλεύρι άπό Ζειά και Σιτάρι, καί μέχρι τό 1926 διαπιστώνουν ότι:

« Είς τόν εγκέφαλο του ανθρώπου υπάρχει ένας αδένας μεγέθους διδράχμου τόν όποιον ονόμασαν "Αμυγδαλή" ή "Αμύγδαλα". Αυτός ό άδήν δημιουργεί τήν μνήμην καί τήν φαντασίαν είς τους ανθρώπους με 300 διαφορετικές πρωτεΐνες (Αμινοξέα). Αυτές οί πρωτεΐνες διά νά συνδεθούν μεταξύ των καί νά δημιουργήσουν τά συμπλέγματα της μνήμης, καί νά διατηρηθούν αυτά είς τόν χρόνον, χρειάζονται μίαν δύναμιν - μίαν κόλλα - διά νά κολλήσουν (λεπτομέρειες περί μνήμης είς τό "Αφύπνισις"). Αυτήν τήν κόλλα τήν προσφέρουν οί τροφές μας καί τήν ονομάζουμε πρωτεΐνη στηρίξεως , πού σημαίνει συγκόλλησις , καί σταθεροποίησις τής μνήμης.»



Τό ψωμί πού τρώμε άπό τό Σιτάρι έχει τελείως διαφορετικές πρωτεΐνες στηρίξεως άπό τό ψωμί άπό τη Ζειά. Εδώ ακριβώς έγκειται καί ή διαφορά τους. Είς τό Σιτάρι υπάρχει άφθονη ή γλουτένη. Η γλουτένη είναι μία ισχυρή κόλλα καί χρησιμοποιείται ώς φυσική κόλλα ύπό τών ανθρώπων στην καθημερινή ζωή των. Η γλουτένη όμως ώς πρωτείνη - στηρίξεως- (συγκόλλησις) τών πρωτεϊνών του εγκεφάλου διά τήν δημιουργίαν τής μνήμης είναι καλή μέν - διότι δημιουργεί ίσχυράν μνήμην - αλλά περιορισμένην διότι συγκολλά περισσότερες πρωτεΐνες των απαιτουμένων και περιορίζει τό απόθεμα αυτών.

Αποτέλεσμα είναι να περιορίζει την μνήμην εις πολύ λίγες εικόνες.

Έτσι καταστρέφει τήν φαντασίαν και τό δημιουργικό πνεύμα.

Είναι δε εγκληματική, διότι έμμεσα καταστρέφει τήν ύγείαν και τό πνεύμα, τήν πρόοδον και τον πολιτισμόν του ανθρώπου.



Η γλουτένη του σιταριού καταστρέφει τήν ύγείαν, τό πνεύμα, τήν μεγαλοφυίαν, τον πολιτισμόν της άνθρωπότητος διότι ώς ισχυρή κόλλα έπικολλάται εις τά τοιχώματα όλων τών αγγείων πού διέρχεται, πεπτικούς σωλήνες, έντερα, φλέβες, αρτηρίες κ.λπ.

Ένεκα τούτου παρακωλύει τήν σωστήν πέψιν, κενώσεις και κυκλοφοριαν του αίματος, μέ τις αντίστοιχες επιβαρύνσεις είς τήν ύγείαν.

Είς τόν εγκέφαλον - ώς πρωτεΐνη στηρίξεως - κολλά ισχυρά τις πρωτεΐνες τής μνήμης μέ αποτέλεσμα, ό,τι παραστάσεις και ιδέες έβίωσεν τό παιδί είς τήν ήλικίαν 3-7 ετών, όσο λανθασμένες κι'άν είναι - όσο πιό δυνατές, και ξεκάθαρες αποδείξεις περί πλάνης του, κι'άν του παρουσιάσεις αργότερα - δεν πρόκειται ώς ενήλικας νά άπορρίψη τις αποθηκευμένες μνήμες, και δοξασίες του περί θεού, πολιτικής, κ.λπ. ! Δι'αυτό ακριβώς οί θρησκείες, οι Δικτάτορες, οι έξουσιασταί μας, μέ διάφορα τεχνάσματα καί ωραία λόγια, προσπαθούν νά ποδηγετήσουν τά παιδιά άπό μικρή ηλικία, και έσοφίστηκαν τά κατηχητικά, τις πολιτικές νεολαίες. Οί Δικτάτορες καί οί Τραπεζίτες είσήγαγον τήν πολιτικήν είς τά σχολεία μέ πρόφασιν - δήθεν - τήν προπαρασκευήν ενήμερων πολιτών ενώ στην ουσία εκπαιδεύουν τυφλούς δούλους του τραπεζικού συστήματος ! Όποιος από εσάς πιστεύει είς τήν ανεξάρτητον σκέψιν τών ανθρώπων, ας άγωνισθή διά τήν κατάργησιν του συνδικαλισμού είς όλα τά σχολεία, πλην πανεπιστημίων. Επομένως ή γλουτένη του σιταριού είναι καί η τροχοπέδη τής εξελίξεως καί του πολιτισμού. Ταυτοχρόνως, τροχοπεδεί και τήν έλευθέραν σκέψιν, καί πνευματικήν άνοδον του άνθρωπου και τόν καθιστά δούλον του ιερατείου, του κατεστημένου, διότι αγωνίζεται και θυσιάζεται δια αξίες πού του ενέπνευσαν τά οργανωμένα συμφέροντα, και όχι η φύσις. Είναι όλοι οι αγώνες του εναντίον των φυσικών νόμων. Αντίθετα η πρωτεΐνη στηρίξεως της Ζειά (πληθυντικός Ζειαΐ), διασπάται από τά ένζυμα και αφομοιώνεται σάν καλή τροφή άπό τόν οργανισμό. Αυτό τό χαρακτηριστικό της, την κάνει πολύτιμη εις τόν ανθρώπινο οργανισμό.

Διότι ενώ χρησιμεύει ώς πρωτεΐνη "στηρίξεως" (συγκόλλησις - σταθεροποίησις) εις τις πρωτείνες μνήμης του εγκεφάλου - δεν μπλοκάρει αυτόν - δέν δημιουργεί σταθερές και άναλοίωτες ενώσεις σάν βαρύδια στον έγκέφαλον - ώς η γλουτένη του σιταριού - και αφήνει τόν εγκέφαλο νά λειτουργή ελεύθερα, νά συλλαμβάνη, νά σκέπτεται νέες ιδέες, δοξασίες νά δημιουργεί όνειρα, φαντασία, επιστήμη, κ.λπ. Οί αρχαίοι Έλληνες τό εγνώριζαν πολύ καλά αυτό δι' αυτό εκτρέφοντο μόνο μέ Ζειά εγνώριζαν ότι η Ζειά τρέφει τό πνεύμα. Αυτό μας τό λέει ό Αισχύλος εις τό ύμνον του προς τήν Δήμητρα: "Δήμητερ ή θρέψασα τήν έμήν φρένα είναι με άξιον τών σων μυστηρίων" (Αισχύλος).





Επίσης δέν φράσσει τά αγγεία πού διέρχεται, φλέβες, αρτηρίες, κ.λπ.

Δέν παρουσιάζει τις πολλές ασθένειες πού παρουσιάζει η γλουτένη.

Έπί πλέον ή Ζειά περιέχει άφθονα βιταμίνη Ο και πολλά ιχνοστοιχεία, πού χρειάζεται ό οργανισμός μας συν τό άμινοξύ "Λυσίνη" - τό πολυτιμωτατο συστατικον δια τόν οργανισμό μας - πού σήμερα οί άνθρωποι τό αγοράζουμε πανάκριβα ώς συμπλήρωμα τής διατροφής μας ένώ θά τό είχαμε άπό τό ψωμί της Ζειάς δωρεάν ! Η Ζειά:

1.- Βοηθάει στην άπορρόφησιν τών θρεπτικών συστατικών Ca, Mg, κ.ά.

2.- Καταστέλλει τις φλεγμονές πού χρονίζουν στον οργανισμό καίκαταστρέφουν τα υγιή κύτταρα.

3.- Καταστέλλει τα ένζυμα του καρκινικού κυττάρου (εμποδίζει τήν ανάπτυξιν και μετάστασιν του καρκίνου).

4.- Περιέχει τό βασικό αμινοξύ Λυσίνη (Lycin), πού ενισχύει τό ανοσοποιητικό σύστημα και είναι τό βασικό στοιχείο στην βιοχημική λειτουργία του εγκεφάλου. Έκτος των ανωτέρω, τά άρτοπαρασκευάσματα άπό αλεύρι Ζειάς είναι εύγεστα καί άσυγκρίτως νοστιμότερα άπό τά αντίστοιχα μέ αλεύρι σιταριού.

Έάν μέν φάτε ψωμί, ή μακαρόνια άπό Ζειά, θά ερωτήσετε: "τον κρέμασαν οι Έλληνες αυτόν που τους έστέρησε αυτήν τήν ασύγκριτη άπόλαυσιν;" Θά πάρετε δέ τήν άπάντησιν: "ότι, του στήνουν συνεχώς ανδριάντες σέ πλατείες, στην Βουλή, και δίδουν τό όνομα του στις λεωφόρους γιά νά μην τό ξεχάσουν ποτέ!"

Καί τότε θά διερωτηθήτε: τί φταίει;

Νά φταίει άραγε η μεγάλη πανουργία καί εμπειρία των κοσμοκρατόρων μόνον, ή μήπως η δουλικότης των μωροφιλόδοξων, και λοιπών οργανωμένων στις μυστικές εταιρείες των;

Νομίζω πώς όλα αυτά δέν θά ήσαν αρκετά νά τυφλώσουν τον λαό μας καί δέν θά έπετύγχανον, εάν δέν υπήρχε τό ακαλλιέργητο, τό πρωτόγονο ΕΓΩ του, τό όποιο αντιδρά σκληρά, καί δέν δέχεται τό αντίθετο! Όσο καθαρά κι'άν απόδειξης τήν πλάνην του. Μέ τό ακαλλιέργητο ΕΓΩ δέν δύναται νά παραδεχθή ότι οί γονείς του έπλανήθησαν, διότι τότε αισθάνεται ότι μειώνεται ή προσωπικότης του καί τό κύρος του, ένώ τό καλλιεργημένο ΕΓΩ - όταν πεισθή ότι έπλανήθη - τό παραδέχεται αμέσως μέ ψηλά τό κεφάλι καί υπερήφανα διότι έτσι νοιώθει ότι είναι ισχυρό! Επειδή επεβλήθη τών ενστίκτων καί τής μικροπρέπειας ! Ερευνώντας η επιτροπή (πού αναφέραμε πιό πάνω) τό διαιτολόγιο τών αρχαίων Ελλήνων - έμεινε έκπληκτος!

Οί αρχαίοι δέν έτρωγαν ψωμί άπό σιτάρι! Τό σιτάρι τό είχαν ώς τροφή τών ζώων καί τό (ονόμαζαν πυρρό). Έτρωγαν μόνον ψωμί άπό Ζειά ή Κριθάρι καί έν ανάγκη μόνον από κριθάρι ανάμεικτο με Σιτάρι. Ό Μέγας Αλέξανδρος έτρεφε την στρατιάν του μόνο μέ Ζειά, διά νά είναι οι άνδρες του υγιείς και πνευματικά ανεπτυγμένοι. Αν οι αρχαίοι Έλληνες έτρωγαν ψωμί άπό σιτάρι δέν θά είχαν τόσο ύψηλήν πνευματικήν άνάπτυξιν. Μόλις οι κοσμοκράτορες έδιάβασαν αυτήν τήν έκθεσιν τής επιτροπής δίδουν εντολή το 1928 νά αναιρεθή αμέσως η καλλιέργεια της Ζειάς στην Ελλάδα και μόνον στην Ελλάδα! Διά νά μειώσουν μέ το σιτάρι τήν πνευματικήν άνάπτυξιν των Ελλήνων μειώνοντας τήν άντίληψίν τους και οργανώνοντας ταπεινήν έκπαίδευσιν των παιδιών τους, καί διδάσκοντας τις πολιτικές τους εις τά σχολεία και πολιτικοποιούντες τα εις τά κόμματα που αυτοί ελέγχουν απόλυτα! Για νά ποδηγετήσουν πλήρως εις πρώτον χρόνον τους Έλληνας. Ενώ τώρα αναμειγνύοντας τους μέ αλλοδαπούς, θέλουν νά τους εξαφανίσουν τελείως! Ναι άλλα πώς θά τό επιτύχουν αυτό; Αμέσως δίδουν έντολήν είς τόν τέκνον των - τον Βενιζέλο - νά έπιστρέψη στην Ελλάδα καί νά εξαφάνιση τήν Ζειά. Οπότε βλέπουμε τόν Βενιζέλο νά έπιστρέφη στην Ελλάδα μετά άπό 8 χρόνια αυτοεξορίας του νά άνασκουμπώνεται και νά ορμά σάν λέων κατά τής Ζειάς. Μέσα σέ 60 χρόνια μόνον ήλλοίωσαν τήν πνευματικήν ύπεροχήν του σκέπτεσθαι τών Ελλήνων! Τους έκαναν αδιάφορους, άβουλους, μέ μετρίαν αντίληψιν και φιλάσθενους, καί τώρα μέ τους αλλοδαπούς επιδιώκουν τόν πλήρη εξαφανισμό τής φυλής των! Ενώ συγχρόνως ξοδεύουν δισεκατομμύρια Δολλάρια$ οι φιλεύσπλαχνοι, διά νά μην εξαφανισθούν οί οχιές, κόμπρες, πάντα καί άλλα ζώα, καί ερπετά ... Όλα τά ανωτέρω περί Ζειά, γλουτένης καί σωστής διατροφής μέ τις λεπτομέρειες, καί τάς παραμέτρους όλων αυτών, καί τήν ύγιεινήν θά τά βρήτε είς τά εμπνευσμένα, καί καλομελετημένα βιβλία "Τό Όλον", καί τό «ΌΛ-ΟΝ». Ένα βιβλίο γιά τήν "ΊΑΣΗ", του πρωτοποριακού μελετητή Μιχάλη Γρηγορίου ...



Προς τό τέλος του 1928 ό "Εθνάρχης" μας Βενιζέλος, προφανώς μετά άπό κάποια εντολή, μέ της "Αμύνης τά Παιδιά", τυφλά εις τον νουν καί την κρίσιν, και διψασμένα τό πώς νά ευχαριστήσουν καλλίτερα τόν άρχηγόν των έκήρυξαν τόν πόλεμον κατά της Ζειάς καί - έφορμήσαντες ακαταμάχητοι - ενίκησαν νίκην λαμπράν καί εις βραχύτατον χρόνον 4 ετών - δεν υπήρχε εις την Ελλάδα ούτε ένα σπυρί Ζειάς γιά σπόρο ... Είπαν εις τόν λαό ότι ή Ζειά είναι ζωοτροφή, δι'αυτό τά λεξικά την γράφουν έκτοτε ζωοτροφή και ότι είναι βλαβερή στην υγεία ... Αυτό τό πρόβαλαν έντονα τά ΜΜΕ καί σέ 4 χρόνια έξηφανίσθη η Ζειά! Όλοι οί Έλληνες εγκατέλειψαν τήν Ζειά μόνον ένας άπό όλους κράτησε σπόρο Ζειάς ... Καί σήμερα 2010 καλλιεργεί Ζειά μόνον ένας - ό Γ.Α. είς ένα χωριό, καί κατασκευάζει μακαρόνια άπό αλεύρι Ζειάς τά όποια είναι υπερβολικά νοστιμώτερα άπ'τά μακαρόνια του σίτου. Τήν έπιθεσίν του κατά τής Ζειάς ό "εθνάρχης" μας τήν ήρχισε μέ τήν αθρόα εισαγωγήν αλεύρων σίτου ύπό τών φίλων του.

Οί φίλοι του έγιναν πάμπλουτοι καί έξέσπασε τότε τό μέγα διά τήν έποχήν, και γνωστό ώς "Σκάνδαλο τών αλεύρων". Μέσα είς 4 χρόνια οί Έλληνες είχαν ξεχάσει τήν Ζειά τελείως καί οί φίλοι του Βενιζέλου έγιναν δισεκατομμυριούχοι άπό τήν εισαγωγή τών αλεύρων του σίτου ... Άν σήμερα θελήσετε νά το επαναλάβετε αυτό γιά τό σιτάρι, ή το κριθάρι, ή κάτι άλλο - δέν θά τό πετύχετε ούτε σέ 50 χρόνια ... Τόσο πολύ είχε τυφλώσει καί πειθαρχήσει ό Βενιζέλος τους οπαδούς του! Αυτό βέβαια είναι εχθρική ψυχολογία. Θέλουν τους οπαδούς τους τελείως τυφλούς στην σκέψιν καί δούλους. Καί δέν ήρκέσθη μόνον είς τήν έξαφάνισιν του σπόρου ό "εθνάρχης" μας επέτυχε νά σβήση τήν Ζειά από τήν μνήμην καί τήν γλώσσαν τών Ελλήνων! Αυτό θά πή τέλειον έγκλημα. Αποδείξεις: Εσείς έγνωρίζατε τήν λέξιν "Ζειά" πριν λίγα χρόνια, όταν ήρχισε νά προβάλεται άπό εμάς στά κανάλια; Εύρήκατε τήν λέξιν σέ λεξικό πού συντάχθηκε μετά τό 1930; Δεν θά τήν εύρητε, μήν ψάχνετε. Άλλα κι'άν κάπου τήν εύρητε, θά τήν έξηγεί ώς ζωοτροφή ... Μόνον εις τυχόν ανατυπωθέντα παλαιά λεξικά θά τήν εύρητε, ή εις τό των Άγγλων "LINDELL & SCΟΤΤ"(Henry George Liddell, Robert Scott, A Greek-English Lexicon) τό όποιον δέν τήν εξηγεί σωστά. Εις τό "ΗΛΙΟΣ" πού είναι πιό ενήμερο και σοβαρό λεξικό γράφει: "Ζειά ή Ζέα ... τήν Ζέαν τήν μάϊδα πού είναι ό γνωστός αραβόσιτος και κοινώς αραποσίτι". Αραβόσιτος όμως είναι κοινώς τό Καλαμπόκι. Η Ζειά όμως, ώς φυτό είναι κάτι σάν σιτάρι και κριθάρι δέν έχει καμμία σχέσιν στην όψιν μέ τό καλαμπόκι, άλλα και τό σπυρί του είναι ώς του σιταριού, πιό πεπλατυσμένο καί χονδρό. Η Ζειά μέ τον Σΐτον είναι όπως η Νερατζιά μέ τήν πορτοκαλιά. Αν άπό άπόστασιν 50-1ΟΟμέτρων κοιτάζεις τήν Νερατζιά, είναι όμοια μέ τήν πορτοκαλιά. Καί τό νεράτζι μέ τό πορτοκάλι - ένώ έξωτερικώς είναι όμοια - εις τήν πραγματικότητα έχουν μεγάλες διαφορές εις τά συστατικά των. Αυτό ακριβώς συμβαίνει καί μέ τους σπόρους της Ζειας και του Σιταριού. Δέν θά έκανε ό Ι. Πασσάς αυτό τό λάθος, έάν δέν έξηφάνιζε και τήν βιβλιογραφία περί Ζειά ό "εθνάρχης" μας, όπως ό Σαούλ-Παύλος τήν βιβλιογραφία των αρχαίων Ελλήνων. Εκεί όμως πού έμεινα εμβρόντητος είναι όταν διάβασα τήν "Οδύσσεια" ραψωδία δ' (4)-603-604, τό αρχαίο: "Ω έν μέν λωτός πολύς, έν δέ κύπειρον πυροί τε ζειαί τε ίδ' εύρυφυές κρίλευκον". Ό Κ. Δούκας ερμηνεύει: "όπου υπάρχει τριφύλλι πολύ, καί κύπερι, καί σιτάρια καί ζωοτροφές κι'εύρύφυτο κριθάρι λευκό". ΑΜΑΝ! ... Ό κ. Δούκας ό έκλεκτώτερος ερμηνευτής έκανε λάθος; Ένώ οί "Ελληνες χρησιμοποιούσαν πυρούς (σιτάρια) γιά ζωοτροφές καί τήν ζειά γιά ψωμί, ερμήνευσε τήν ζειά ώς ζωοτροφές διότι ό Βενιζέλος είχε εξαφανίσει από τήν βιβλιογραφίαν καί άπό τήν μνήμην τών Ελλήνων τήν ζειά ή ζέα. Τό δημητριακό Ζειά η φύσις τό έδώρισε είς τους λαούς του Αιγαίου. Αργότερα οί Έλληνες μετανάστες τό μετέφεραν καί είς άλλες χώρες. Τό σιτάρι ήτο φυσικό δημητριακό τών βορείων περιοχών. Οί Έλληνες τό έφεραν είς τήν Ελλάδα καί τό έκαλλιέργησαν ώς ζωοτροφή, αρκετά χρόνια πρό του Τρωικού Πολέμου, όταν ήρχισαν τό εμπόριο μέ τις βορείως του Ευξείνου Πόντου χώρες. Οι Βόρειοι λαοί αντί χρημάτων, που δέν είχαν, έπλήρωναν τα είδη πού ήγόραζαν άπό τους Έλληνας έμπορους μέ σιτάρι και έτσι ήλθε εις την Ελλάδα τό σιτάρι. Εις τό διαδίκτυο, έάν γράψετε τήν λέξιν "Ζειά", θά εκπλαγείτε. Θά διαβάσετε πάρα πολλά, εις τήν παράγραφο "ΣΤΗΝ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΑΤΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΛΦΑΒΗΤΟΥ" (ύμνοι Όρφέως, Ομηρικά έπη, Μύθοι), διαβάζουμε: «Ή πόλη τών Αθηνών ονομαζόταν και Ζείδωρος, διότι έπί του εδάφους της έκαλλιεργειτο έκτος άπό τήν έλαία και τό δημητριακό ζειά. Τό ζειά μέ τό ζήτα δηλώνει ζωή, μέ τό εψιλον γιώτα τήν μακρά πορεία και μέ τό άλφα - που είναι τό πρώτο στοιχείο - τό άριστον, τήν παρουσία του Αιθέρα (τό στοιχείο πού βρίσκεται παντού και δομεί τά πάντα είναι ό Αιθέρας), άρα ζειά σημαίνει μακροζωία». Τήν Ζειά φορτοεκφόρτωναν άπό ένα λιμάνι του Πειραιώς που έξ'αυτής έλαβε τό όνομα Ζέα και μέχρι σήμερα τό λιμάνι ονομάζεται Ζέα.

Και τώρα πώς επεβλήθη ή ζειά νά ερμηνεύεται εις ορισμένα λεξικά ώς ζωοτροφή. Εις τό διαδίκτυο χειριζόμενοι τήν λέξιν "Ζειά" εις τήν ΙΛΙΑΔΑ - ραψωδία Ε, στίχοι 121-240 διαβάζουμε: «...παρά δέ σφίν έκάστω δίζυγες ίπποι έστάσι κρί λευκόν έρεπτόμενοι και όλύρας» (195). Πιό κάτω ό μεταφραστής, ελαφρά τή συνειδήσει, ή καλοπληρωμένος μεταφράζει: «...εις κάθε αμάξι είναι σιμά ζευγαρωτά πουλάρια, στέκουν και τρώγουν τήν ζειά και τό λευκό κριθάρι». Έδώ δολοφονείται ή Ζειά, διότι ό μεταφραστής, μεταφράζει τήν ζωοτροφή "όλύρας" εις "ζειά". Οι μεταγενέστεροι αντιγράφουν από αυτό ζειά=όλύρας=ζωοτροφή, ένώ ό Όμηρος εγνώριζε και τά δύο - ζειά και όλύρας - και έγραφε πάντα τό ορθόν, αυτό που ήθελε και έπρεπε νά διδάξη. Εδώ γράφει σαφώς: «κρι λευκόν έρεπτόμενοι και όλύρας». Όχι ζειά, όπως ελαφρά τήν συνείδησιν και βαρυτάτην άγνοια γράφουν οι μεταφρασταί. Από τις έρευνες που έκανα, κατέληξα ότι όλύρα ώνόμαζαν τόν σημερινόν Όροβον κοινώς ρόβην ή τό ρόβι. Πρόκειται διά τήν πιό δυνατή κι'αγαπητή εις τά ζώα τροφή. Ομοιάζει μέ τό βίκο (άγριαρακά). Είναι ή πιό θρεπτική τροφή τών ζώων, άλλα είναι βλαβερή διά τόν άνθρωπον.

Η όλύρα εκαλλιεργείτο από αρχαιοτάτων χρόνων εις την Ελλάδα ως ζωοτροφή. Ήτο μεσογειακό φυτό (Λεξικό "ΗΛΙΟΣ", λήμμα Όροβος). Είναι λογικόν νά κατάληξη μέ τόν χρόνο ή όλύρα εις όροβο. Εις τό λεξικό "LINDELL & SCΟΤΤ" θά τήν βρήτε ώς Σίκαλιν η Αγριοσίκαλιν αυτήν τήν σύγχυσιν έκαλλιέργησαν οι φιλέλληνες ... διά νά ξεχάσουμε τήν Ζειά. Η Ζειά καλλιεργείται σήμερα εις πολλές χώρες τής Ευρώπης και εις τόν Καναδά εις μεγάλην εκτασιν, φέρει δέ όνομα ανάλογο τής γλώσσης έκαστης χώρας. Οι Ιταλοί τήν ονομάζουν Faro, οί Γερμανοί Dingel, κ.τ.λ. Οί Έλληνες εισάγουμε σήμερα αλεύρι Ζειά άπό τήν Γερμανία μέ τό όνομα "Ντίνγκελ", ώς μή περιέχον γλουτένη - αντί 6,45 Εύρώ - ήτοι τό αγοράζουμε Δέκα φορές άκριβώτερα άπό τό σιταρένιο !





Θρεπτική Αξία της Ζειάς/Ζέας/Βρώμης

Η βρώμη περιέχει ανά 100 γραμμάρια :



Ενέργεια 1,628 kJ (389 kcal)

Υδατάνθρακες 66.3 γραμμάρια

Διαιτητικές ίνες 10.6 γρ.

Λιπαρά 6.9 γρ.

Πρωτεΐνες 16.9 γρ.

Βιταμίνη (B5) 1.3 mg (26%)

Βιταμίνη (B9) 56 μg (14%)

Ασβέστιο 54 mg (5%)

Σίδηρο 5 mg (38%)

Μαγνήσιο 177 mg (50%)

β-γλυκάνη 4 γρ.



Τήν Ζειά φορτωεκφόρτωναν άπό ένα λιμάνι του Πειραιώς που έξ αυτής έλαβε τό όνομα Ζέα, και μέχρι σήμερα τό λιμάνι ονομάζεται : Ζέα !( ZEA - MARINA)

Οί Έλληνες εισάγουμε σήμερα αλεύρι Ζειά άπό τήν Γερμανία μέ τό όνομα Ντίνγκελ, ώς μή περιέχον (δήθεν) γλουτένη, αντί 6,45, ήτοι τό αγοράζουμε δέκα(10) φορές άκριβώτερα άπό τό σιταρένιο.

Η θρεπτική του αξία είναι αδιαμφισβήτητη, άλλωστε δεν είναι τυχαίο που η ετυμολογία της λέξης "ζείδωρος" (αυτός που δωρίζει ζωή) προέρχεται από αυτό το δημητριακό. Ζει (ζειαί (πληθυντικός του ζειά)) + δώρος (δώρον) .

Οι έρευνες αυτές έδειξαν ότι η Ζέα περιέχει 40% περισσότερο Μαγνήσιο από τα άλλα δημητριακά.

Το συστατικό αυτό βοηθά στην αντιμετώπιση των κραμπών που εμφανίζονται συνήθως μετά από πολύωρη ποδηλασία.

Το Μαγνήσιο επιπλέον ενεργοποιεί τις ενζυματικές διαδικασίες του μεταβολισμού.

Περιέχει δε υψηλά ποσοστά του αμινοξέος Λυσίνη που καθιστά τα ζυμαρικά που παράγονται από τη Ζέα, ιδιαίτερα εύπεπτα.

ΑΛΕΥΡΙ ΖΕΑΣ Αντωνόπουλου

Πολιτική αντιμετώπιση της Κρίσης στο 2013

ΠΩΣ θα ξεκινήσει η ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ της κατάστασης;


Ρωτήθηκα από αγαπητό φίλο με σοβαρή πολιτική σκέψη: Ποιό Πολιτικό Σύστημα μπορεί να μας βγάλει από το σημερινό ποιτικό - κοινωνικό τέλμα;

Ας προσπαθήσω να δώσω μία απάντηση:

Οι σημερινές κομματικές στρατιές σίγουρα ΟΧΙ.

Οι μεταρρυθμιστικές ομάδες και κινήσεις δείχνουν να είναι ακόμη σε εμβρυακή φάση. Πολύ μακράν από το να συστήσουν κάποια σοβαρή εναλλακτική λύση.

Θεωρώ ότι πρέπει να παίξουν ρόλο κάποιοι απο την νεώτερη γενιά πολιτικών, κάποιοι από τους οποίους, αν τους αφήσουν να βρούν χώρο και αρθρώσουν λόγο, μπορεί να εξελιχθούν σε Ηγετικές φυσιογνωμίες της νέας Πολιτικής σκηνής.

Θα πω και πάλι όμως ότι ΔΕΝ πρόκειται τιποτε να ευδοκιμήσει αν δεν δω εντυπωσιακή ΑΝΑΣΤΡΟΦΗ απο την Επιχειρηματική Τάξη και δη την Παραγωγική Μεταποιητική. Μόνο αυτοί μπορούν να στηρίξουν παραγωγική βάση, να αναστρέψουν την ανεργία, να δώσουν όραμα στη νέα γενιά για να μην μεταναστεύει, να υποχρεώσει τους πολιτικούς να αλλάξουν συμπεριφορά, να δώσουν μία άλλη εικόνα στους συνδικαλιστές, να ταρακουνήσουν τις Δημόσιες Υπηρεσίες να παράξουν έργο.

Η Δικαιοσύνη έχει μεγάλο ρόλο, αν εξασκήσει την εξουσία της προς ώφελος της Κοινωνίας και του Πολίτη.

Τέλος οι Επιστημονικοί φοείς, ας αναλάβουν τις ευθύνες και τον ρόλο που πρέπει να παίξουν στην επόμενη μέρα.

ΔΕΝ μπορεί, από μόνο του το Πολιτικό Σύστημα, να ανανεωθεί. Φωτισμένη ΗΓΕΣΙΑ και άνθρωποι με θάρρος, πειθώ, γνώσεις, εμπειρίες πρέπει να ενεργοποιηθούν σε Συλλογική, Ομαδική προσπάθεια ΑΜΕΣΑ.

ΑΞΙΟΙ και ΑΝΑΞΙΟΙ

 

   Πριν από 21 χρόνια επικοινωνήσαμε με γνωστότατη πολυεθνική εταιρία συμβούλων, προκειμένου να βρούμε πρόγραμμα αξιολόγησης 20 στελεχών της διαρκώς αναπτυσσόμενης οικογενειακής επιχείρησης. Ήλθαν στελέχη της εν λόγω εταιρίας, πήραν τα στοιχεία που ζήτησαν για την εταιρία και το προσωπικό. Μετά από ένα μήνα μας ενημέρωσαν ότι είναι έτοιμοι και θα μας έφερναν οι ίδιοι στις εγκαταστάσεις μας τα test αξιολόγησης.

   Η ιδιότητα μου, ως Διευθύνοντα Συμβούλου μίας οικογενειακής αναπτυσσόμενης επιχείρησης, με όλα τα θετικά και αρνητικά σημεία, έπρεπε να έχει ως στόχο την εξέλιξη της εταιρίας σε Ανώνυμη Εταιρία, διευθυνόμενη από ικανά στελέχη και όχι αποκλειστικά απο τα μέλη της οικογένειας. 

   Απαίτησα λοιπόν, η αξιολόγηση να γίνει για όλους, συμπεριλαμβανομένων και των μελών της οικογένειας και εμού βεβαίως και να παραμείνουν στην Διοίκηση οι ικανότεροι. Άλλως να προσλαμβάνονταν στελέχη από την ελεύθερη αγορά. Τα αποτελέσματα των αξιολογήσεων θα παρουσιάζονταν, από την Εταιρία Συμβούλων στον Πρόεδρο και Πατριάρχη της οικογένειας.

   Τα test δεν έγιναν ποτέ για έναν και απλό λόγο. Ο Πατριάρχης δεν ήθελε να δημιουργήσει οικογενειακά προβλήματα, οι πιέσεις από συγγενείς μεγάλες (αν είναι  δυνατόν να μπούμε στην αξιολόγηση εμείς!!!). Τα test βεβαίως πληρώθηκαν στην εταιρία 1.500.000 δρχ (το 1991) βρίσκονται στο γραφείο μου σε τρία ντοσιέ, ως μνημείο της πρώτης μου μεγάλης αποτυχίας (έτσι τουλάχιστον την θεωρώ εγώ),  για μετατροπή της εταιρίας απο μία μικρή οικογενειακή σε μία μεσαία περιφερειακή ανώνυμη εταιρία.

   Καταλαβαίνετε, σε αντιστοιχία τώρα, πόσο δύσκολο είναι να πεις σε ένα κομματικό μηχανισμό ότι πρέπει να γίνει αξιολόγηση όλων των στελεχών;;;

   Περισσότερο καταλαβαίνετε τι είδους αξιολόγηση μπορεί να περνουν: Υπουργοί, γραμματείς, Διοικητές και Πρόεδροι Οργανισμών;

   Ας πούμε λοιπόν ότι το σάπιο πολιτικό κατεστημένο έχει άλλες μεθόδους εξέλιξης των ευνοουμένων του. Τα καινούργια μεταρρυθμιστικά "κομματάκια", που αποτελούνται από πληθώρα Στρατιωτικών, μεγαλοστελεχών κλπ μπορούν να μας πουν με ποιά κριτήρια έκαναν αξιολόγηση των προβεβλημένων στελεχών τους που μας έχουν ζαλίσει με τις μπούρδες τους και τα copy - paste από προγράμματα μεγάλων κομμάτων του εξωτερικού κυρίως ή θεωρητικές μελέτες;  Αυτοί οι Κύριοι γνωρίζουν πως γίνονται οι κρυφές (πραγματικές) αξιολογήσεις. Έχω συντάξει τέτοιου τύπου αξιολογήσεις όταν πέρασα απο κλιμάκιο της ΕΥΠ. Τώρα κανείς δεν μιλάει και όλοι αποφεύγουν τις αξιολογήσεις , ως ο διάβολος το λιβάνι. Γιατί; Γιατί θα φανεί η ανυπαρξία τους.

   Το πρόβλημα λοιπόν με το Πολιτικό Προσωπικό της χώρας ήταν πολύ σοβαρό. Τώρα γίνεται ΤΡΑΓΙΚΟ γιατί έρχονται οι μετριώτεροι να αντικαταστήσουν τους μέτριους.

   Τι έχουν να πουν οι κ.κ. Καθηγητές για τις αξιολογήσεις των στελεχών - εκπροσώπων τους;;

 

Επιχειρηματίες και Κρατισμός

 

   Κύριοι,γνωρίζετε ότι πάντα κοιτάω πρώτα το "σπίτι" μου και μετά καταγγέλλω τους άλλους.

 

   Έχω ασκήσει ΣΚΛΗΡΗ κριτική στην προηγούμενη γενιά των Ελλήνων Επιχειρηματιών και Βιομηχάνων. Επίσης έχω κρατήσει ιδιαίτερα κριτική στάση σε όλες τις Διοικήσεις του ΣΕΒ για την γενικότερη στάση συμπεριφορά του έναντι των πολιτικών και της κοινωνίας. Ποτέ δεν κατάφερε ο ΣΕΒ να γίνει μία ConfIndustria με λόγο στις εξελίξεις, κοινωνικές και πολιτικές,στην διαμόρφωση κλίματος Δημιουργικότητας και Ανάπτυξης.

   Θα ήμουν άδικος όμως αν δεν εξηγούσα γιατί οι Έλληνες Επιχειρηματίες κατέληξαν σε αυτή την στάση;

   Η στάση αυτή έγινε για δύο λόγους:

1.  η στάση της Πολιτείας και ο Κρατισμός. Μία επιχείρηση δημιουργείται για να παράγει προιόντα και ωφέλη στους Stakeholders,τους έχοντες συμφέροντα, μετόχους, εργαζομένους, πελάτες, κοινωνία κλπ. Όταν όλη η αγορά ήταν υπο Κρατικό έλεγχο, όποιος "έπερνε" μία δουλίτσα ή κάποια μεγαλύτερη εργολαβία, κοίταζε να την διασφαλίσει και για το μέλλον. Αν δεν το έκανε αυτό και έχανε την εργολαβία, θα έκλεινε την επιχείρηση την άλλη μέρα. Για το λόγο αυτό όλα γίνονταν εν κρυπτώ, πίσω από κλειστές πόρτες. Αυτό βεβαίως δεν είναι επιχειρηματικότητα, πλην όμως ήταν η αλήθεια της μεταπολίτευσης.

2.  Η στάση της Δικαιοσύνης. Κανείς επιχειρηματίας, που κατήγγειλε αυτές τις κρατικιστικές μεθοδεύσεις δεν δικαιώθηκε στα δικαστήρια. Η Ελληνική Δικαιοσύνη δεν στάθηκε στο ύψος της, Φοβήθηκε. Φοβήθηκε τον Κρατισμό και τις τοποθετήσεις ουσιαστικά των προαγωγών τους, φοβήθηκε όμως και την ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ της εποχής εκείνης. Επικαλούμαι την μαρτυρία του Υπουργού Κου Τσιπλάκου, που έχει ζήσει τα γεγονότα.

   Αυτοί οι δύο κρίσιμοι παράγοντες ήταν που ΔΙΕΛΥΣΑΝ κάθε προσπάθεια Ανάπτυξης και Δημιουργικότητας στην Πατρίδα μας.

        Δημιούργησαν αυτό το αντιπαραγωγικό κράτος, την Δημόσια Διοίκηση  που δεν μπορεί να συνεργαστεί με τον Έλληνα Πολίτη.           Δημιούργησαν αυτή την κουλτούρα στην Ελληνική Κοινωνία που περιμένει να ζεί από τα δανεικά του Ελληνικού Κράτους. Αυτού του Κράτους που Πτώχευσε και αρνούνται να το πάρουν χαμπάρι. Και περιμένουν...αργά και καρτερικά…….. περιμένουν το μάννα εξ ουρανού. Μόνο που αυτό δεν θα έλθει.

   Δεινά θα έλθουν αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι τελείωσαν τα ψέματα.

   ΠΡΕΠΕΙ να αρχίσουμε από το μηδέν.

   Επιχειρηματίες, Πολιτικοί, Λαός, Κοινωνία.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Περί Δ.Ν.Τ. - μία άλλη ανάγνωση. Τι περιμένω

 

Το Δ.Ν.Τ. επιμένει στην σκληρή φορολόγηση (ακόμη και των άνεργων!), στις μειώσεις μισθών, στις αυξήσεις των λογαριασμών του Δημοσίου, και άλλα πολλά, δυσβάσταχτα απο τον μέσο Έλληνα πολίτη.

Είναι άραγε τόσο ηλίθιοι, τόσο, άκαρδοι, τόσο οπορτουνιστές;; Υπάρχουν και απο αυτούς. Οι πολλοί απλώς είναι πολύ δύσπιστοι. ΔΕΝ βλέπουν διαρθρωτικές αλλαγές, δεν βλέπουν να προχωρούν αποκρατικοποιήσεις, δεν βλέπουν βελτιώσεις στην Δημόσια Διοίκηση.

Ίσως περίμεναν την έκρηξη του Ελληνικού λαού να "λύσει" το πρόβλημα. Αυτό δεν έγινε. Ο κόσμος είναι φοβισμένος, νιώθει συνένοχος στην δημιουργία της κρίσης (της Ελληνικής κοινωνίας, όχι της οικονομικής), περιέργως κάνει υπομονή, στέκεται σοβαρός απέναντι στην μεγαλύτερη κρίση που έζησε η Ελλάδα (την θεωρώ χειρότερη από τον πόλεμο, γιατί δεν ξέρεις τι πολεμάς και πότε και πως θα περάσει).

Το πρόβλημα μπορούν να το λύσουν οι Ταγοί της Δημοκρατίας, οι κάθε λογής εξουσίες, οι κατέχοντες αξιώματα.

Να γίνω σαφής:

Σήμερα έχουν συνέλευση οι Δικαστές και Εισαγγελείς.

-Περιμένω αντί της αντισυνταγματικής αποχής, να προχωρήσουν με παρρησία στην τάχιστη απονομή δικαιοσύνης, σε κρίσιμες υποθέσεις.

-Περιμένω από τους εφοριακούς, που γνωρίζουν την οικονομική και περιουσιακή κατάσταση όλων μας, να κάνουν εντατικούς ελέγχους και να φέρουν έσοδα.

-Περιμένω από τους συνάδελφους Πολεοδόμους, να τσακίσουν όσους έχουν καταπατήσει δημόσιες και δασικές εκτάσεις και έχουν κτίσει βίλλες με πισίνες.

-Περιμένω από τους Προϊσταμένους τω ν Περιφερειών, που γνωρίζουν ποιοί έχουν πάρει παράνομες επιδοτήσεις Αναπτυξιακών Νόμων, να κάνουν εκθέσεις επιστροφής επιδοτήσεων.

-Περιμένω από τους Διευθυντές Γεωργικής Ανάπτυξης, να στείλουν αναλυτικές καταστάσεις γεωργών - μαιμούδων, με στρεμματικές αποδόσεις, επιδοτήσεις, επιστροφές ΦΠΑ, και Porsche Cayenne.

-Περιμένω από τους ελεγκτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης να δώσουν ΑΜΕΣΑ στοιχεία για διαγωνισμούς και αναθέσεις που οδήγησαν σε διασπάθιση Δημόσιου και Κοινοτικού χρήματος. 

  Όλοι αυτοί μπορούν και πρέπει να προσφέρουν υπηρεσίες στην Πατρίδα, αντί να κάθονται και να κάνουν αγωγές για μειώσεις μισθών.

   Τότε θα ξένοι δανειστές θα πεισθούν ότι πραγματικά ΘΕΛΟΥΜΕ να κάνουμε μια ΝΕΑ αρχή. Τότε δικαίως και εμείς θα μπορούμε να απαιτήσουμε δικαίωση των αγώνων του λαού μας.

Μόνη ελπίδα για επανεκκίνηση της οικονομίας, η βοήθεια στις επιχειρήσεις που έχουν απομείνει όρθιες, παραγωγικές

Για Καλές Γιορτές και Ευτυχές το 2013






...και δεν χρειάζεται να είσαι Αϊνστάιν για να το καταλάβεις!







του Δημήτρη Σύρμου*



(Με αφορμή μία πολύ ωραία συζήτηση με τους Καθηγητές Τσαμουγκρέλη, Χιόνη στον ΣΚΑΙ)





Τα μεγέθη είναι όλα αρνητικά.

Οι επενδύσεις από το εξωτερικό χρειάζονται, κατ' ελάχιστο 18-24 μήνες, στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Νέες Ελληνικές επιχειρήσεις μπορεί και περισσότερο από 24-30 μήνες.

Η Ύφεση καλά κρατεί. Οι αισιόδοξοι μιλούν για -4,5%. Οι ρεαλιστές για -6,5-7,5%. Ανεργία στο 25-26%.

Μπορεί ο Α. Σαμαράς να τρέχει στο εξωτερικό για επενδύσεις. Αυτές τις λέω εγώ "Επενδύσεις ΚΛΙΜΑΤΟΣ" ή Εξωτερικού Περιβάλλοντος. Ο Κ. Χατζηδάκης μιλάει για Αναπτυξιακούς νόμους, Ε.Τ.Επ. κλπ. Όλα αυτά θέλουν επενδύσεις με άμεσα αποτελέσματα (έτσι δουλεύουν τα επενδυτικά funds), με υψηλή κερδοφορία χωρίς πολλά πάγια (από τις επενδύσεις που σε μία νύχτα εξαφανίζονται). Δύσκολες περιπτώσεις που χρειάζονται χρόνο, χρόνο που δεν διαθέτει η Ελλάδα.

Αφού οι νέες επενδύσεις δεν υπάρχει περίπτωση να εγκατασταθούν και να γίνουν αποδοτικές μέσα στο 2013, τότε τι μένει;



Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ περίπτωση είναι οι ΜΜΕ μεταποιητικές ΥΠΑΡΧΟΥΣΕΣ επιχειρήσεις. Μόνο με αυτές μπορεί να δούμε ΑΜΕΣΑ θεαματικά αποτελέσματα σε ΑΕΠ, θέσεις εργασίας και φορολογικά έσοδα, κυρίως από ΦΠΑ αλλά και επιστροφή στην κερδοφορία.



Οι Υπάρχουσες ΜΜΕ μεταποιητικές χρειάζονται:



Σταθεροποίηση βασικών μεγεθών (φορολογικά, εφοριακά, εργασιακά, μισθοδοτικά)

Ρευστότητα απαραίτητα. Εδώ το ζήτημα είναι απλό. Το 85% των ΜΜΕ επιχειρήσεων είναι ζημιογόνο. Άρα ΔΕΝ καλύπτει τα τυπικά προσόντα του υπάρχοντος Τραπεζικού Συστήματος, αλλά και των Ευρωπαικών προδιαγραφών για να υπαχθεί σε επενδύσεις.

Κοινωνία που πρέπει να καταλάβει ότι αν αγοράζουμε κάποιο φθηνότερο εισαγόμενο χαμηλής ποιότητας προϊόν το αποτέλεσμα είναι ότι αυξάνει το έλλειμμα, μπαίνουν νέοι φόροι, έχουμε υψηλή ανεργία, τρέχουν επιδόματα, δεν έχουμε αγορά πετρελαίου, αυξήσεις στην ΔΕΗ, στα φάρμακα. Το αποτέλεσμα δηλαδή είναι ότι ΕΜΜΕΣΑ χρηματοδοτούμε τα εισαγόμενα, οπότε αυτά στο τέλος είναι απείρως ακριβότερα και χαμηλότερης ποιότητας.

Η κατανάλωση Εγχωρίων προϊόντων ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ είναι σαν να δίνουμε δουλειά στα παιδιά μας, ρευστότητα στις τράπεζες, τις δουλειές μας, το σύστημα όλο Καλλιεργείται η γη μας, ανοίγουν τα σχολεία για να βγουν τεχνίτες, αγρότες, μηχανικοί, επαγγελματίες.

Δείτε το από όποια σκοπιά θέλετε. Μόνοι μας θα τα βγάλουμε πέρα. Κανείς δεν πρόκειται να μας βοηθήσει.

Γιαυτό λοιπόν ας ξεκινήσουμε την βοήθεια των επιχειρήσεων που έχουν απομείνει όρθιες, παραγωγικές. Ας τους δώσει η Πολιτεία, το τραπεζικό σύστημα και οι καταναλωτές την ευκαιρία να δυναμώσουν.

Δυναμώνει έτσι η αγορά, η Πατρίδα.









Σημειώσεις:

*πηγή: fb, σελίδα Ανάπτυξη και Επιχειρηματικότητα

*ο τίτλος ανάρτησης είναι της ΑΣ

*Βλέπε σχετικά: Συστάσεις από ΔΝΤ και ΕΕ να μην υπάγονται σε ΦΠΑ οι μικρομεσαίοι από ένα όριο τζίρου και κάτω

Μάνατζερ ή Ηγέτης;

Ποιες είναι οι διαφορές που ξεχωρίζουν ένα στέλεχος (manager) από έναν ηγέτη (leader);


Μελετήστε το κείμενο αυτό, που θα σας λύσει πολλές απορίες.

Πηγή: Πρόγραμμα ΜΒΑ - Nottingham University



Ποιες είναι οι διαφορές που ξεχωρίζουν ένα στέλεχος-μάνατζερ από έναν ηγέτη; Μελετήστε το παρακάτω κείμενο, θα σας λύσει πολλές απορίες.

Παλιότερα οι εταιρείες αναζητούσαν ικανά Στελέχη για να επανδρωθούν και να εξασφαλίσουν την επιτυχία τους. Αυτά τα Στελέχη διέθεταν Διοικητικές Ικανότητες και χρησιμοποιούσαν Μεθόδους και Στρατηγικές αποτελεσματικές στην εκπλήρωση των Στόχων τους. Σήμερα όμως, όμοια με την πολιτική, οι επιχειρήσεις αναζητούν Στελέχη που να είναι και Ηγέτες. Δυστυχώς, συχνά τα στελέχη της πολιτικής υπάγονται στην κατηγορία «Στελέχη» και όχι σε αυτή των «Ηγετών». Και λέμε δυστυχώς, γιατί υπάρχει μια μικρή μειονότητα που υπάγεται στην κατηγορία των «Ηγετών». Ωστόσο το ταλέντο τους θάβεται, λόγω της επιλογής που έκαναν να σταδιοδρομήσουν χρησιμοποιώντας τον εύκολο δρόμο της «πολιτικής»! Αν επένδυαν την ίδια ενέργεια και τις ίδιες ώρες εργασίας και ιδίως το πάθος που επένδυσαν στην «πολιτική», και στον ιδιωτικό τομέα, σίγουρα θα επιτύγχαναν αυτοί οι λίγοι στους οποίους αναφερόμαστε. Θα πετύχαιναν χωρίς τα προβλήματα της υπονόμευσης, που ισχύουν στην «πολιτική». Στην «πολιτική» ικανοί άνθρωποι θάβονται για πάντα, ενώ στον ιδιωτικό τομέα, όσο κι αν υπονομευτούν από συναδέλφους, αν πραγματικά αξίζουν, θα ξεχωρίσουν. Ο αετός, αν έχει φτερά, θα πετάξει. Δύσκολα τον συγκρατείς! Ποιες είναι, όμως, οι διαφορές μεταξύ ενός Στελέχους και ενός Ηγέτη;

Η πρώτη βασική διαφορά είναι ότι το Στέλεχος λοιπόν διορίζεται από κάποιους άλλους, ενώ ο Ηγέτης αναδεικνύεται από την αποδοχή των συνανθρώπων του και καθιερώνεται από την αποτελεσματική άσκηση των καθηκόντων του. Έπειτα ο Ηγέτης στοχεύει στην καινοτομία, στη μεταλαμπάδευση νέων ιδεών, στους συνεργάτες του, ενώ αντίθετα το Στέλεχος δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να συνεχίζει το έργο του προκατόχου του και παραμένει πιστός στους τύπους. Ενώ ο Ηγέτης πράττει μόνο τα σωστά, το Στέλεχος προσπαθεί όλα τα πράγματα που κάνει να φαίνονται σωστά.

Ο Ηγέτης είναι περισσότερο ανθρωποκεντρικός, γιατί ενδιαφέρεται πραγματικά για τους συνανθρώπους του και τους αναπτύσσει, ενώ το ενδιαφέρον του Στελέχους είναι μόνο τα Συστήματα και το πώς θα χρησιμοποιήσει τα άτομα σωστά. Το Στέλεχος συνηθίζει να δίνει εντολές και περιμένει να πραγματοποιηθούν, ο Ηγέτης απλώς ζητάει και καταφέρνει να πείθει με τον τρόπο του. Επομένως το Στέλεχος επιζητά το «μπράβο» για τον ίδιο, ενώ ο Ηγέτης λέει το «μπράβο» στους συνανθρώπους του.



Συνοψίζοντας στον Πίνακα 1 παρατίθενται οι σημαντικότερες διαφορές ανάμεσα στις δύο αυτές έννοιες.

Όμως εκτός από τις παραπάνω διαφορές οι Ηγέτες διαθέτουν επιπλέον τέσσερις ικανότητες: της Επιλογής, της Δημιουργίας, της Πειθούς και της Πρόκλησης.



Στον Πίνακα 2 παρουσιάζεται η σύνθεση που προτείνεται σε ορισμένες αντίθετες προσεγγίσεις, όπως είναι η ανωτέρω.



ΠΙΝΑΚΑΣ 1: ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΣΤΕΛΕΧΟΥΣ – ΗΓΕΤΗ

Σ Τ Ε Λ Ε Χ Ο Σ                                                  Η Γ Ε Τ Η Σ

Διορίζεται                                                                         Αναδεικνύεται

Στηρίζεται στην τυπική εξουσία                                          Στηρίζεται στην αποδοχή και στην πειθώ

Διαχειρίζεται                                                                       Καινοτομεί

Συνεχίζει                                                                             Μετασχηματίζει

Είναι γραφειοκράτης, τυπολάτρης, στενόμυαλος               Έχει ευρύ πνεύμα και αντίληψη
  Κάνει τα πράγματα σωστά                                                 Κάνει τα σωστά πράγματα
Ελέγχει                                                                               Εμπνέει

Βλέπει κοντά, είναι κοντόφθαλμος                                    Βλέπει μακριά

Κοιτάζει τα συστήματα                                                     Κοιτάζει τους ανθρώπους

Μιλά στο μυαλό                                                               Μιλά στην καρδιά

Δίνει εντολές                                                                   Ζητάει και   πείθει

Εμπνέει φόβο                                                                  Προκαλεί εκτίμηση και ενθουσιασμό

Χρησιμοποιεί τους ανθρώπους                                      Αναπτύσσει τους ανθρώπους

Κρατάει το «μπράβο» για τον ίδιο                                  Μοιράζει το «μπράβο» στους άλλους



ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟΥΣ «ΗΓΕΤΕΣ»

Προκειμένου να γίνετε ηγέτες στην αγορά, κατ’ αρχάς πρέπει να θέσετε ξεκάθαρους και φιλόδοξους στόχους. Παραμείνετε εστιασμένοι στην αγορά, προσδιορίζοντάς τη με αναφορά στις ανάγκες του πελάτη και στην τεχνολογία. Συνδυάστε την εστίαση αυτή με προσανατολισμό σε παγκόσμια κλίμακα. Μείνετε κοντά στον πελάτη, προσφέροντάς του περισσότερα καινοτομικά προϊόντα και υπηρεσίες, που να καθοδηγούνται από την τεχνολογία και την αγορά. Δώστε την ίδια προσοχή τόσο στους εσωτερικούς πόρους και ικανότητες όσο και στις εξωτερικές ευκαιρίες. Υποστηρίξτε την ανταγωνιστική θέση της επιχείρησής σας μέσω των προϊόντων σας, που πρέπει να τα χαρακτηρίζουν ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα για να ξεχωρίζουν. Βασιστείτε εξ ολοκλήρου στις δικές σας δυνάμεις. Όσο για το προσωπικό σας, επιλέξτε το προσεκτικά και παρακινήστε τους ανθρώπους σας να είναι δημιουργικοί.



ΠΙΝΑΚΑΣ 2  
ΣΥΝΘΕΣΗ                                     ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΤΟΜΕΑΣ -              ΙΔΙΩΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ

                                                    ΗΓΕΤΗΣ ΠΟΥ ΔΙΟΡΙΖΕΤΑΙ    ΗΓΕΤΗΣ ΠΟΥ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ

Διασυνδέσεις                               Εταιρικές πολιτικές                  Επιχειρησιακές μονάδεςΣυλλογικός                                  Συγκέντρωση                           Αποκέντρωση
Κατευθυνόμενος                         Γραφειοκρατία                          Εξουσιοδότηση, Ανάθεση
Καθοδηγούμενος από το             Καθοδηγούμενος                     Καθοδηγούμενος


Όφελος                                        από την Τεχνολογία                  από την Αγορά

Μοναδικές Ικανότητες                Διαφοροποιημένος                    Επιχείρηση «Πυρήνα»

ΜΟΝΤΕΛΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

Σύμφωνα με τον M. Porter, «η στρατηγική συνίσταται στο να κάνεις διαφορετικά πράγματα απ’ ό,τι οι ανταγωνιστές σου ή να κάνεις τα ίδια πράγματα με διαφορετικό τρόπο». Η στρατηγική είναι το εργαλείο για την επιτυχία και χωρίς αυτή, καμιά λειτουργία δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική. Στο πλαίσιο του ανταγωνισμού, οι μάνατζερ μιας επιχείρησης προσπαθούν να ακολουθούν τη στρατηγική εκείνη που θα τους κάνει να ξεχωρίσουν και να πετύχουν το καλύτερο αποτέλεσμα.

Σύμφωνα με τους Wheelen και Hunger, το ιδανικό μοντέλο στρατηγικής διοίκησης χωρίζεται σε τρία βασικά στάδια: τη διαμόρφωση της στρατηγικής, την υλοποίησή της, την αξιολόγηση και τον έλεγχό της. Στο πρώτο στάδιο, τοποθετούνται οι βάσεις για τη δημιουργία του μοντέλου: ανιχνεύονται οι στόχοι, προσδιορίζεται η αποστολή και εν τέλει επιλέγονται οι πολιτικές που θα υιοθετηθούν. Μετά το προκαταρκτικό στάδιο, περνάμε στο δεύτερο και βασικότερο, αυτό της υλοποίησης των όσων αποφασίστηκαν. Εδώ ξεκινά η εφαρμογή των διαδικασιών, αφού σχεδιαστεί το ακριβές πρόγραμμα που θα τηρηθεί κατά την εφαρμογή τους. Στο στάδιο αυτό γίνονται και οι απαραίτητοι προϋπολογισμοί από την εφαρμογή του συγκεκριμένου μοντέλου. Τέλος, το τρίτο στάδιο του μοντέλου είναι αυτό της αξιολόγησης και του ελέγχου της απόδοσης της στρατηγικής που επιλέχθηκε και των βημάτων που ακολουθήθηκαν.



ΤΟ ΕΤΑΙΡΙΚΟ ΟΡΑΜΑ

Σύμφωνα με τους Collins και Porras (1996), το όραμα είναι αυτό που κρατά μια εταιρεία ενωμένη και την οδηγεί στην κορυφή της επιτυχίας. Το εταιρικό όραμα συνίσταται στη βασική ιδεολογία που ξεχωρίζει την εταιρεία και την αναδεικνύει. Η βασική ιδεολογία (core ideology) παρέχει την «κόλλα» που κρατά έναν οργανισμό ενωμένο διαχρονικά και αφορά τις βασικές αξίες και το σκοπό του. Για παράδειγμα, για να καταλάβουμε την έννοια και τη σημασία της βασικής ιδεολογίας ενός οργανισμού, ας δούμε την περίπτωση της πολύ επιτυχημένης εταιρείας παραγωγής κινουμένων σχεδίων Walt Disney. Οι βασικές αξίες που διέπουν τη λειτουργία της και την έχουν καταστήσει αναγνωρίσιμη τόσα χρόνια είναι η δημιουργικότητα και η φαντασία, η διατήρηση και ο έλεγχος της γοητείας, και η προσοχή στη συνέπεια και στη λεπτομέρεια. Ειδικά η τελευταία αξία, σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες, τη βοηθούν να κάνει τη διαφορά και να δημιουργεί τόσο μεγάλες επιτυχίες εδώ και χρόνια. Ο βασικός σκοπός της Walt Disney είναι να κάνει τους ανθρώπους χαρούμενους με τις υπηρεσίες που παρέχει. Και αυτό καταφέρνει και κάνει παγκοσμίως, όντας αρκετά επιτυχημένη και αποτελώντας πάντα εγγύηση για τους πελάτες της.

Το εταιρικό όραμα αφορά και το μελλοντικό προγραμματισμό των κινήσεων μιας εταιρείας. Σύμφωνα με τους Hamel και Prahalad (1994), «ο στόχος της κάθε επιχείρησης θα πρέπει να είναι να οραματιστεί και να δημιουργήσει το μέλλον πιο γρήγορα και καλύτερα από τους ανταγωνιστές της», προκειμένου να εξασφαλίσει περισσότερους αλλά ταυτόχρονα και ικανοποιημένους πελάτες. Σημασία έχει η επιχείρηση να καταφέρει να διαφοροποιηθεί από τις υπόλοιπες και αυτό μπορεί να το πετύχει αλλάζοντας τους κανόνες του παιχνιδιού στον κλάδο της, επανασχεδιάζοντας τα ακριβή όρια μεταξύ των κλάδων και δημιουργώντας παράλληλα ένα νέο κλάδο, που θα έχει να προσφέρει κάτι καινούργιο και πρωτοποριακό στην αγορά.

Σύμφωνα με τους Hamel και Prahalad, η επιχείρηση πρέπει λοιπόν να θέτει ως στόχο την πρόβλεψη των μελλοντικών συνθηκών και τη δημιουργία συγκριτικών πλεονεκτημάτων. Πρέπει σήμερα να δημιουργήσει τις ευκαιρίες για να πρωταγωνιστήσει στο μέλλον. Βασικά χαρακτηριστικά της στρατηγικής αυτής είναι η δημιουργία αισιόδοξου πνεύματος, η επίμονη προσπάθεια για υπερκέραση του ανταγωνισμού με τη δημιουργία συγκριτικών πλεονεκτημάτων και η παρακίνηση των μελών για επίτευξη των στόχων της. Επίσης η κατάκτηση ηγετικής θέσης στην αγορά απαιτεί ανταγωνιστική καινοτομία (competitive innovation) και όχι ανταγωνιστική μίμηση (competitive imitation).

Πόσο χρόνο άραγε σπαταλούν τα στελέχη προκειμένου να οραματίζονται για το μέλλον της επιχείρησής τους; Σύμφωνα με τη νέα αντίληψη για τη στρατηγική, των τελών της δεκαετίας του ’80, τα στελέχη δαπανούν μόλις το 2,4% του συνολικού χρόνου τους για το μελλοντικό προγραμματισμό. Αποφεύγουν έτσι να απαντούν σε ερωτήσεις-κλειδιά για την πορεία της επιχείρησής τους, όπως: Πόσο καλά ξέρω τις εξελίξεις στον κλάδο; Γνωρίζω τις ευκαιρίες και τις απειλές στο εξωτερικό περιβάλλον; Μπορώ να θέσω τους κανόνες στις μελλοντικές αγορές; Η επιχείρηση αναπτύσσεται ή συρρικνώνεται; Είναι η επιχείρηση ικανή να δημιουργήσει στρατηγικά πλεονεκτήματα ή ακολουθεί τους ανταγωνιστές; Ασχολούμαι περισσότερο με την οργάνωση του παρόντος ή με το σχεδιασμό του μέλλοντος; Αντιμετωπίζω το μέλλον με αισιοδοξία ή με αβεβαιότητα; Όλες οι ανωτέρω ερωτήσεις καλό είναι να προβληματίζουν το στέλεχος μιας επιχείρησης προκειμένου να κάνει τα βήματα εκείνα που θα αναδείξουν την επιχείρησή του και θα εξασφαλίσουν τη μελλοντική της επιτυχία.



ΜΙΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Όπως είπαμε, η στρατηγική που σχεδιάζει και ακολουθεί στη λειτουργία της μια επιχείρηση είναι αυτή που, ανάλογα με τις συγκυρίες, θα την αναδείξει ή θα την εκμηδενίσει. Η στρατηγική που ακολουθεί μια εταιρεία προκειμένου να διορθώσει λάθη του παρελθόντος είναι η πιο σημαντική, αφού υποχρεούται να είναι αποτελεσματική. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η αρχική στρατηγική που είχε σχεδιαστεί για την εταιρεία, επαναδημιουργείται. Δηλαδή «αναθεωρούνται» κάποια πράγματα που ώς τότε ήταν δεδομένα και τα οποία αφορούν τους πελάτες που εξυπηρετεί η εταιρεία, τα κανάλια διανομής που χρησιμοποιεί, τους ανταγωνιστές, το ανταγωνιστικό πλεονέκτημά της, την πηγή των περιθωρίων κέρδους, τις ικανότητες που ξεχωρίζουν την εταιρεία από τις άλλες και τις αγορές προϊόντων στις οποίες συμμετέχει. Τα ερωτήματα που πρέπει να θέσει η εταιρεία στον εαυτό της ως προς τα ανωτέρω ζητήματα, για να δημιουργήσει τη στρατηγική της από την αρχή, είναι του στυλ «Ποιους πελάτες ικανοποιούμε σήμερα και ποιους θα ικανοποιούμε στο μέλλον;». Αν η εταιρεία ασχοληθεί με την ανίχνευση των μελλοντικών της κινήσεων, θα επαναδημιουργήσει τη στρατηγική της σωστά και θα έχει επομένως περισσότερες επιτυχίες και κέρδη στο μέλλον.

Η κινητοποίηση είναι σημαντική για το μέλλον της επιχείρησης. Η στρατηγική που σχεδιάζεται δεν πρέπει να εκτιμάται μόνο ως προσαρμογή στις υπάρχουσες συνθήκες και κατανομή πόρων, αλλά και ως πρόθεση για αλλαγές και συσσώρευση πόρων. Ο ανταγωνισμός δεν πρέπει να αφορά μόνο την υπάρχουσα κλαδική δομή, αλλά και τη διαμόρφωση της μελλοντικής κλαδικής δομής. Δεν πρέπει επίσης να λαμβάνεται ως μεμονωμένη οντότητα, αλλά ως συμμαχία. Ο ανταγωνισμός, που είναι το αποτέλεσμα συνεργασίας, είναι το κλειδί για την επιτυχία. Επίσης το μέλλον της επιχείρησης δεν συνίσταται μόνο στη μεγιστοποίηση του ρυθμού παραγωγής επιτυχημένων νέων προϊόντων, αλλά και στη μεγιστοποίηση του ρυθμού μάθησης νέων αγορών.



ΟΙ ΠΟΡΟΙ ΜΙΑΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ ΤΟΥΣ

Η πρόσφατη θεωρία των Πόρων & Ικανοτήτων (Resource Based Theory of Competitive Advantage) εστιάζει στους πόρους και στις ικανότητες μιας επιχείρησης, χωρίς να αγνοεί το ρόλο του εξωτερικού περιβάλλοντος. Οι πόροι δεν γίνονται αντιληπτοί με την «παραδοσιακή» έννοια των δυνάμεων και αδυναμιών της επιχείρησης, αλλά αποτελούν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, που δεν αντιγράφονται από τον ανταγωνισμό. Πάνω σε αυτά θεμελιώνεται η στρατηγική της κάθε επιχείρησης.

Οι πόροι αποτελούν τους υπάρχοντες παράγοντες που ανήκουν ή ελέγχονται από την επιχείρηση. Διακρίνονται σε: α) ανθρώπινους (ηγεσία, ικανότητες, γνώσεις), β) οργανωτικούς (συστήματα προγραμματισμού και οργάνωσης, μέθοδοι συντονισμού και ελέγχου) και γ) φυσικούς (τεχνολογία, εξοπλισμός, hardware, software).

Η δυνατότητα ενός πόρου να αποτελέσει πηγή διατηρήσιμου ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος εξαρτάται από τέσσερα βασικά χαρακτηριστικά:

1. Να είναι αξιοποιήσιμος, με την έννοια της δυνατότητας εκμετάλλευσης ευκαιριών του περιβάλλοντος.

2. Να είναι σπάνιος ανάμεσα στους υπάρχοντες και δυνητικούς ανταγωνιστές.

3. Να μην είναι δυνατή η πλήρης αντιγραφή του.

4. Να μην υπάρχουν υποκατάστατα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από τους ανταγωνιστές.



Η στρατηγική συνίσταται στο να κάνεις διαφορετικά πράγματα απ’ ό,τι οι ανταγωνιστές σου ή να κάνεις τα ίδια πράγματα με διαφορετικό τρόπο.

Τα δώδεκα προσόντα του Ηγέτη

Mπορεί Hγέτης να γεννιέσαι και όχι να γίνεσαι, υπάρχουν όμως πολλοί τρόποι να καλλιεργήσει κάποιος τις Hγετικές του ικανότητες προς όφελος της επαγγελματικής του πορείας.


Tης: Sheila Murray Bethel



Οι ηγετικές ικανότητες πηγάζουν από τον εσωτερικό κόσμο του ατόμου και αποτελούν ένα συνδυασμό μιας φιλοσοφικής προσέγγισης και επίκτητων προσόντων.

Mπορεί μια εταιρεία να εκπαιδεύσει ένα μάνατζερ ή έναν προϊστάμενο, ώστε αυτός να αναδειχθεί σε ηγέτη; Mπορεί ένα άτομο να αναπτύξει εσωτερικά ηγετικά προσόντα; H απάντηση είναι σίγουρα ναι και πρέπει να μάθουμε να αναπτύσσουμε ηγέτες ως επαγγελματίες αλλά και ως έθνος. Tα χρόνια που διανύουμε, άλλωστε, αποτελούν τη μεγαλύτερη πρόκληση σε εργασιακό αλλά και σε προσωπικό επίπεδο.

Όπου και να στρέψουμε το βλέμμα, βρίσκουμε βιβλία γραμμένα για την «πρόκληση», την «τελειότητα» και την ανάγκη για αφοσίωση στο έργο της ανάπτυξης ηγετών. Bιβλία όπως τα Tρίτο Kύμα του Aλβιν Tόφλερ, Mεγατάσεις του Tζον Nάισμπιτ, Σε Aναζήτηση της Tελειότητας των Πίτερς και Oυότερμαν και Kύριοι της Aλλαγής της Pόζαμπεθ Mος Kάντερ.

Έμμεσα και άμεσα, αυτά τα βιβλία μάς αφήνουν να εννοήσουμε ότι τα έθνη που κάνουν μια συνειδητή και συντονισμένη ανανεωτική προσπάθεια για την ανάπτυξη ηγετών θα είναι οι επιτυχημένες κυρίαρχες δυνάμεις του μέλλοντος.

H ηγεσία πηγάζει από τον εσωτερικό κόσμο του ατόμου. Eίναι τόσο μια φιλοσοφική προσέγγιση όσο και μια πλειάδα επίκτητων προσόντων.

O καθένας μας, για να αρχίσει να προωθεί το ρόλο του ως ηγέτη, πρέπει πρώτα να θέτει παραμέτρους, ορισμούς και να συντάσσει μια φιλοσοφία που θα «ανάψει τη φλόγα» της ηγεσίας μέσα στην καρδιά και στο μυαλό. Iδού, λοιπόν, ένας κατάλογος των δώδεκα βασικών προσόντων ενός ηγέτη.



01 Nα είστε θαρραλέος

H φράση «να έχεις το θάρρος της γνώμης σου» είναι γνωστή και δημοφιλής. Πιο εύκολα λέγεται όμως αυτό, παρά γίνεται! Oι ηγέτες πρέπει να έχουν ένα ισχυρό σύστημα πεποιθήσεων για να υπομείνουν και να αντεπεξέλθουν στις σύγχρονες προκλήσεις του άκρως ανταγωνιστικού επιχειρηματικού στίβου.

H πίστη στις φυσικές, συναισθηματικές, διανοητικές και πνευματικές ικανότητες και αξίες τούς δίνει τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν όλες τις δυνάμεις και τη δημιουργική τους ενεργητικότητα κατά την αντιμετώπιση προβλημάτων και ανυπέρβλητων αντιθέσεων.

O στρατηγός Πάτον είχε πει χαρακτηριστικά ότι «το θάρρος είναι ο φόβος που διαρκεί άλλο ένα λεπτό». Oι ηγέτες είναι ατρόμητοι απέναντι στη ζωή. Kρατούν τη θέση τους, ακόμη και στις δυσκολότερες καταστάσεις. Προχωρούν μπροστά με πίστη στις δυνάμεις τους και πείσμα και θέτουν ένα παράδειγμα θάρρους, προσκαλώντας τους άλλους να τους ακολουθήσουν.



02 Nα είστε «Mεγάλος Στοχαστής»

O Pόμπερτ Kένεντι, αναφερόμενος στον Pόμπερτ Φροστ, είχε πει: «Mερικοί άνθρωποι βλέπουν τα πράγματα όπως είναι και ρωτούν«γιατί». Eγώ ονειρεύομαι πράγματα που ποτέ δεν υπήρξαν και λέω «γιατί όχι;» Oι ηγέτες έχουν την ικανότητα να βλέπουν καλύτερα από τους υπόλοιπους. Διαθέτουν περιέργεια και χαρακτηρίζονται από αυτό που ο Pόμπερτ Kάβετ ονομάζει «Θεία Aνικανοποίηση». Προκαλούν την παράδοση, δεν φοβούνται τον ιδεαλισμό και είναι πρόθυμοι να δημιουργήσουν και να ωθήσουν τους άλλους στο να αναζητήσουν και να βρουν τον καλύτερό τους εαυτό.



03 Nα είστε κύριοι των αλλαγών

H Pόζαμπεθ Mος Kάντερ αποκαλεί τους ηγέτες «πρώτους στον αγώνα». Oδηγούν τους ανθρώπους, αλλά και τις καταστάσεις σε δρόμους περισσότερο ωφέλιμους για όλους. Oι ηγέτες έχουν την ικανότητα να προκαλούν αλλαγές. Tαυτόχρονα τις αποδέχονται, τις χειρίζονται κατάλληλα και σημειώνουν επιτυχίες σε περιόδους αλλαγών. Oι ηγέτες καλωσορίζουν την αλλαγή σαν τη μόνη σταθερά της ζωής. Διδάσκονται από το παρελθόν, αλλά τελικά το αφήνουν πίσω τους. Δεν δεσμεύονται από τις παλιές ιδέες, τις προκαταλήψεις, τις συνήθειες και τις ήδη υπάρχουσες διαδικασίες.

Ένας εμπνευσμένος ηγέτης ψάχνει για την ευκαιρία μέσα στην αλλαγή και καταλαβαίνει ότι δεν είναι αναγκαίο να είναι αρεστή. Aυτό που προέχει είναι να την κατανοήσει. Xαρακτηριστική έκφραση των ανωτέρω είναι η γνωστή, πλέον, προσευχή: «Θεέ μου, δώσε μου γαλήνη για να αποδέχομαι όσα δεν μπορώ να αλλάξω, δύναμη για να αλλάζω αυτά που μπορώ και σοφία για να αναγνωρίζω τη διαφορά».

H ηγεσία πηγάζει από τον εσωτερικό κόσμο του ατόμου. Eίναι τόσο μια φιλοσοφική προσέγγιση όσο και μια πλειάδα επίκτητων ικανοτήτων.



04 Nα είστε ηθικοί

Oι ηγέτες έχουν έντονο το αίσθημα της ισότητας και της δικαιοσύνης. Έχουν υψηλές αρχές και είναι νομοταγείς. Σέβονται τα δικαιώματα των άλλων και όσων τους ακολουθούν. Eίναι πιστοί και ευσυνείδητοι στην εργασία τους, διατηρούν υψηλές προσδοκίες και αγωνίζονται να επιτύχουν άριστες καταστάσεις και μέγιστη απόδοση. O ‘λμπερτ Σβάιτσερ είχε πει κάποτε: «H ηθική συντηρεί τη ζωή στο ύψιστο σημείο της ανάπτυξης».

Ένας ηγέτης έχει σαφώς προσδιορισμένες ηθικές αξίες, τις οποίες κρατά σταθερά υψηλές, ακόμη και στις πιο δύσκολες περιστάσεις. Η προσπάθεια για την επίτευξη του ύψιστου βαθμού ανάπτυξης είναι το παράδειγμα που πρέπει να θέτουν οι ηγέτες σε όλους όσοι τους ακολουθούν.



05 Nα είστε επίμονος και ρεαλιστικός

Ένας ηγέτης θέτει ρεαλιστικούς στόχους και τους παρακολουθεί μέχρι την πραγμάτωσή τους. Eίναι καρτερικός και διατηρεί την αφοσίωση στους στόχους του ακόμη και σε κρίσιμους καιρούς. Mπορεί να διακρίνει τη διαφορά ανάμεσα στα πραγματικά και στα φανταστικά εμπόδια που συναντά στο δρόμο του, ενώ παράλληλα γνωρίζει τη δύναμη και των δύο ειδών εμποδίων.

Oι ηγέτες βοηθούν τους άλλους να υπερπηδούν τα τυχόν εμπόδια, αναγνωρίζοντας ότι η υπομονή είναι ουσιαστικό στοιχείο της επιμονής. Συνειδητοποιούν ότι οι προσπάθειες του παρόντος είναι σημαντικές για τα μελλοντικά επιτεύγματα και είναι πάντα πρόθυμοι να θυσιάσουν την άμεση ικανοποίηση στο βωμό των μελλοντικών κερδών.

Έχουν αντοχή, επιμονή και απορρίπτουν ό,τι τους αποσπά και, κατά συνέπεια, υπονομεύει την ολοκλήρωση του προγραμματισμένου έργου. O σημερινός ηγέτης έχει μια αίσθηση «ήρεμης δύναμης».



06 Nα έχετε αίσθηση του χιούμορ

Λέγεται ότι «αν πάρεις τον εαυτό σου πολύ σοβαρά, κανένας άλλος δεν θα το κάνει». Όταν αντιμετωπίζουμε, όμως, ένα ζήτημα με χιούμορ, μπορούμε να του δώσουμε άλλες διαστάσεις και νέα προοπτική. Tο χιούμορ αποτελεί σε πολλές περιπτώσεις μια λύση-κλειδί. Oι ηγέτες είναι ευδιάθετοι και μπορούν να μετατρέψουν υποθέσεις ρουτίνας σε ευχάριστες εμπειρίες. Aποδέχονται τον εαυτό τους και μερικές φορές γελάνε με αυτόν. Διαθέτουν έναν παιδιάστικο ενθουσιασμό, είναι αυθόρμητοι και δεν φοβούνται να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. H ευφυΐα τους φωτίζει το δρόμο όλων αυτών που τους συναναστρέφονται.

Όταν το άγχος και η πίεση γίνονται πρόβλημα, η αίσθηση του χιούμορ ενός ηγέτη δίνει σε όλους ένα «συγκινησιακό διάλειμμα» για λίγο, έτσι ώστε το έργο ή η κατάσταση που αντιμετωπίζει η ομάδα να μπορεί να εξελιχθεί με ισορροπία και σαφή κατεύθυνση.



07 Aναλάβετε κινδύνους και ρισκάρετε

H ανάληψη κινδύνων αποτελεί ένα ουσιαστικό κομμάτι της ηγεσίας. Oι ηγέτες έχουν το κουράγιο να ξεκινήσουν κάτι όταν οι άλλοι περιμένουν καλύτερες εποχές, ασφαλέστερες περιστάσεις ή εγγυημένα αποτελέσματα. Oι ηγέτες είναι πρόθυμοι να αναλάβουν έναν κίνδυνο ή να ρισκάρουν, γιατί γνωρίζουν ότι η υπερ-προσοχή και η αναποφασιστικότητα είναι παράγοντες που υπονομεύουν τις ευκαιρίες και την επιτυχία. Eίναι πρόθυμοι να επωμισθούν μια αποτυχία προκειμένου να επιτύχουν.

Oι ηγέτες ξέρουν ότι δεν μπορείς να κερδίζεις πάντα και ότι η νίκη δεν είναι πάντα ο στόχος. Παίρνουν πρωτοβουλίες, λειτουργούν ανεξάρτητα και δεν επηρεάζονται από άλλους. Zουν με τη φιλοσοφία ότι «οτιδήποτε αξίζει να κάνεις, αξίζει να το κάνεις πρώτα φτωχά». Eπιτρέπουν στον εαυτό τους και στους άλλους να αναπτυχθούν κάνοντας λάθη και χωρίς να απαιτούν πάντα την τελειότητα. O Xάρι Tρούμαν είχε πει κάποτε ότι «η ζωή ενέχει πάντα κινδύνους» και, στην περίπτωση των επιχειρήσεων, οι ηγέτες είναι αυτοί που πρέπει να τους επωμίζονται.



08 Nα είστε θετικός και ελπιδοφόρος

Oι ηγέτες γνωρίζουν ότι το 80% της επιτυχίας στη ζωή οφείλεται στη θετική πνευματική προδιάθεση. Έχουν την ικανότητα να βλέπουν τη θετική πλευρά μιας δυσάρεστης κατάστασης και μόνο εκείνοι διακρίνουν την ελπίδα τη στιγμή που όλοι οι άλλοι απογοητεύονται. Έχουν πίστη εκεί που οι άλλοι εγκαταλείπουν. Ξέρουν ότι ένα άτομο με πίστη αξίζει όσο εκατό που εκφράζουν ένα απλό ενδιαφέρον. Eίναι αισιόδοξοι και μπορούν να καλλιεργήσουν αυτό το προσόν και στους υπόλοιπους. Eμπιστεύονται τον εαυτό τους και τους άλλους.

Oι ηγέτες ξέρουν ότι ο καθένας θέλει να διαφέρει σε κάτι, να επιτύχει κάτι στη ζωή του, να γίνει αποδεκτός και να απολαμβάνει την αναγνώριση των άλλων για τις ικανότητες και το ταλέντο του. O ηγέτης ενεργεί με σκοπό την ενίσχυση της αυτοεκτίμησης και της αξίας ενός ατόμου με τον πιο θετικό τρόπο.

Ένας ηγέτης έχει σαφώς προσδιορισμένες υψηλές αξίες, τις οποίες κρατά σταθερές, ακόμη και στις πιο δύσκολες περιστάσεις



09 Nα είστε ηθικά ισχυρός

Στις συζητήσεις του γύρω από την προσωπική ελευθερία και την ποιότητα του πολιτισμού, ο Έμερσον είπε: «Oι ηθικές αρχές που καθοδηγούν έναν ηγέτη είναι η αλήθεια, η τιμιότητα και ο Xρυσός Kανόνας». O ηγέτης γνωρίζει ότι η ακεραιότητα και η ανάληψη πλήρους υπευθυνότητας από μέρους κάποιου για τις πράξεις του είναι ένα ζωτικό κομμάτι του κώδικα ηθικής, πάνω στον οποίο βασίζει τις πράξεις του.

Γνωρίζει επίσης ότι οι σωστές ηθικές αρχές είναι δείγμα ευγένειας, περισσότερο από τους καλούς τρόπους, δεν είναι όμως το ίδιο δημοφιλείς. Tο να κάνουν περισσότερα από αυτά για τα οποία πληρώνονται είναι αξίωμα στη ζωή τους. Oι ηγέτες δεν είναι εκδικαστικοί στην ηθική τους, γνωρίζουν τη δύναμη της αλήθειας και αγωνίζονται τόσο σωματικά όσο και πνευματικά για μια αξιοπρεπή και ενάρετη ζωή.



10 Nα παίρνετε αποφάσεις

H λήψη μιας απόφασης είναι πολλές φορές δυσκολότερη από τη διατήρηση μιας πορείας μετά τη λήψη της. Bεβαίως, οι ηγέτες γνωρίζουν ότι και το να μην αποφασίζουν είναι κι αυτό μια απόφαση. Σημαίνει ότι αφήνουν το χρόνο, την τύχη ή τις περιστάσεις να αποφασίσουν για λογαριασμό τους. Ένας ηγέτης έχει επίγνωση αυτού και προτιμά να πάρει μια λανθασμένη απόφαση, από το να μην πάρει καμία απολύτως. ‘λλωστε, λίγες αποφάσεις στη ζωή είναι τόσο κρίσιμες, ώστε να μην μπορεί κανείς να επανορθώσει σε περίπτωση λάθους.

Oι ηγέτες γνωρίζουν ότι η αναποφασιστικότητα καταδικάζει το χρόνο, την ενέργεια, το ταλέντο, το χρήμα και τις ευκαιρίες. Παίρνουν αποφάσεις και κάνουν σχέδια που θα επηρεάσουν τις μελλοντικές γενιές, καθώς ξέρουν ότι η αναποφασιστικότητα θα καταδικάσει το μέλλον όλων.



11 Aποδεχθείτε και χρησιμοποιήστε την εξουσία με σοφία

Oι ηγέτες δεν γίνονται δέσμιοι της εξουσίας, ούτε την αναζητούν αδιάκοπα. Ξέρουν ότι η κατοχή δύναμης συχνά τρομάζει τους ανθρώπους, γι’ αυτό χρησιμοποιούν την εξουσία τους με σύνεση. Eπιβάλλουν την τάξη μόνο σε έκτακτες περιπτώσεις. Ξέρουν ότι «όσο ψηλότερα ανεβαίνεις τόσο πιο μαλακά πρέπει να φέρεσαι στους από κάτω».

Oι ηγέτες χρησιμοποιούν την ισχύ τους για να κατευθύνουν τους άλλους και να τους βοηθήσουν να φτάσουν στο μέγιστο της δυναμικότητάς τους. Oι ηγέτες αναλαμβάνουν την ευθύνη για τον εαυτό τους, τις πράξεις τους και τα αποτελέσματά τους. Xρησιμοποιούν τη δύναμή τους για να δώσουν το παράδειγμα στους άλλους. Eπίσης, γνωρίζουν ότι η εξουσία και τα μεγαλεία δεν είναι ο στόχος που πρέπει να κυνηγήσουν, αλλά τα παράγωγα της εκμάθησης του «εξυπηρετείν».



12 Nα είστε αφοσιωμένοι

H αφοσίωση είναι η πρωταρχική έννοια για έναν ηγέτη. Συνειδητοποιεί ότι χωρίς αυτή τίποτε άλλο δεν έχει νόημα. H αφοσίωση πρέπει να είναι αρετή βαθιά ριζωμένη σε έναν ηγέτη. Πρέπει να επιδεικνύει ζήλο και να είναι τόσο αφιερωμένος στο σκοπό του, που να παρασύρει μαζί του και τους άλλους. H αφοσίωσή του τούς εμπνέει ελπίδα για επιτυχία και εμπιστοσύνη. Πολλοί εργαζόμενοι αφιερώνονται ευκολότερα σε ένα σκοπό, όταν βρίσκονται κοντά σε έναν ηγέτη αφοσιωμένο, όχι εγωκεντρικό και δοσμένο 100% στην επιτυχία των στόχων.

Oι ηγέτες θέτουν υψηλές προδιαγραφές τελειότητας για τον εαυτό τους και τους άλλους. Ξέρουν ότι οι άνθρωποι βελτιώνονται όταν αγωνίζονται να επιτύχουν την τελειότητα. Έχουν ισχυρές πεποιθήσεις και γνωρίζουν ότι η αφοσίωση και τα ισχυρά αισθήματα βαδίζουν χέρι χέρι. Kαθορίζουν μια πορεία, κάνουν ένα σχέδιο και μετά διαθέτουν την αυτοπειθαρχία να συνεχίσουν, παρά τα ενδεχόμενα εμπόδια.

Oι ηγέτες παραμένουν ακλόνητοι, ακόμη και όταν όλοι οι άλλοι έχουν ήδη εγκαταλείψει. Γνωρίζουν ότι οι περισσότεροι άνθρωποι εγκαταλείπουν πολύ νωρίς, χάνοντας έτσι τον πλούτο της ζωής. Έχουν κατανοήσει ότι η ζωή και οι επιχειρήσεις μοιάζουν με τις εποχές του χρόνου, γι’ αυτό και η αφοσίωσή τους παραμένει ακλόνητη στις καλές και στις κακές στιγμές. Ξέρουν ότι η άνοιξη (ελπίδα και ευκαιρία) ακολουθείται πάντα από το χειμώνα (σκοτάδι και ύφεση).

Oι ηγέτες, τέλος, είναι αφοσιωμένοι στους στόχους τους και ενώ ζουν για την κάθε ημέρα, γνωρίζουν ότι αν φροντίσουν για το σήμερα, το αύριο θα τακτοποιηθεί από μόνο του. Πάνω απ’ όλα, οι ηγέτες πρέπει να είναι αφοσιωμένοι.

Ένας ηγέτης πρέπει να έχει την ικανότητα όχι μόνο να προκαλεί αλλαγές, αλλά και να τις αποδέχεται και να τις εκμεταλλεύεται με δημιουργικό τρόπο