Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου 2015

Ποιός ο ρόλος των Varoufakis & Galbraith στις σχέσεις ΣΥΡΙΖΑ - Η.Π.Α. -Hedge funds και γιατί η U.S. Government δεν έχει κάτι να φοβηθεί, αντίθετα θα ωφεληθεί.

OP-ED CONTRIBUTORS

Only Syriza Can Save Greece

  • FACEBOOK
  • TWITTER
  • GOOGLE+
  • SAVE
  • EMAIL
  • SHARE
  • PRINT
  • REPRINTS
ATHENS — THE sudden closure of Greece’s state television and radio network, the Hellenic Broadcasting Corporation, known as ERT, on June 11 has led to a political drama. The network’s journalists and staff have occupied ERT buildings, and large crowds have gathered to show support. With transmitters dark, broadcasting resumed over the Internet, and soon stations all over Europe picked up the feeds. Overnight, a state-run organization that had long been reviled for corruption and cronyism became the voice of a democratic resistance.
Opinion Twitter Logo.

Connect With Us on Twitter

For Op-Ed, follow@nytopinion and to hear from the editorial page editor, Andrew Rosenthal, follow@andyrNYT.

The crisis could also take down the Greek government and bring the left-wing opposition to power. This wouldn’t be a bad thing for Europe or the United States. The policies currently imposed upon Europe’s periphery are worsening the crisis, threatening Europe’s integrity and jeopardizing growth. A Greek government that rejects these self-defeating policies will do more help than harm.
We traveled to Thessaloniki on June 12, the day after ERT was closed, for a scheduled interview at ET3, a local ERT station. Our interview never happened because the channel had ceased broadcasting hours before. But at the offices, we ran into Alexis Tsipras, head of the opposition party Syriza, which narrowly lost Greece’s national election last June. Mr. Tsipras is now running a campaign to reinstate ERT as a potentially independent broadcaster. Having greeted the occupiers, Mr. Tsipras walked with us to a nearby hall for an economic discussion that had acquired, suddenly, an audience of over 2,000 people.
Greece’s prime minister, Antonis Samaras, closed ERT to meet European demands for public-sector cuts. If his coalition partners don’t fall in line, there will be new elections in which they will be destroyed. But Mr. Samaras may have overreached.
Despite its flaws, ERT is the only mass forum for public discourse that Greeks have; closing it took all noncommercial political discourse and local news off the air. Now, the government has turned a murky debate over austerity, confidence and credit markets into an open fight over democracy and national independence. In that fight, Syriza stands as the alternative, and Mr. Tsipras now has a chance of becoming prime minister.
If he succeeds, nothing vital would change for the United States. Syriza doesn’t intend to leave NATO or close American military bases. Of course, American complicity in the Greek dictatorship of 1967 to 1974 hasn’t been forgotten, and any Greek government will naturally disagree with the United States, to a degree, over the Middle East. But the fact is, Greece’s problem today is with Europe, and Mr. Tsipras doesn’t want to pick a fight with Washington.
The global financial sector would view a Syriza victory with horror. But banks and hedge funds know that most Greek debt is held by European taxpayers and by the European Central Bank, and what’s left is being snapped up by investors because they know it will be paid. Big Finance is worried about what may happen elsewhere if a left-wing party wins in Greece. This instinct is natural for bankers. But for the American government to adopt the same fear-driven stance would be strategically shortsighted.
Indeed, right now, Syriza may be Europe’s best hope. Greeks neither want to leave the euro nor see the euro zone disintegrate, an eventuality likely to bring down the European Union. They also know that Europe’s approach to the crisis, involving increasingly harsh austerity and larger loans, has failed miserably.
If these policies don’t change, the total collapse of the Greek economy is imminent. The basic requirements for reform could be met within existing European treaties. They include a mutualization of servicing sovereign debt to be mediated by the E.C.B.; restructuring of the European banks by a European Stability Mechanism turned into a kind of European equivalent of America’s post-crisis Troubled Asset Relief Program; an investment and jobs program; and a Europe-wide initiative to meet the social and human crisis by strengthening unemployment insurance, basic pensions, deposit insurance and core public institutions like education and health.
Syriza plans to fight both rising hunger and a xenophobic neo-Nazi party, Golden Dawn, with school lunches and food stamps. A Syriza government would seek these reforms and the salvation of the European project. And this can be only a good thing for the United States.
An unlikely campaign to change the flawed policies that govern the European Union has begun in Greece, a small, proud country that has, in the past, given quite a few ideas to the world — including one, people’s government, that we like to call by its Greek name.
James K. Galbraith and Yanis Varoufakis are professors at the Lyndon B. Johnson School of Public Affairs at the University of Texas at Austin.

Εθνική συνεννόηση



Συμφωνούμε όλοι ότι δεν έπρεπε να φθάσουν τα πράγματα μέχρις εδώ.
Από την στιγμή που εξελίχθηκαν όμως, τώρα τα δεδομένα έχουν αλλάξει και η ψυχολογία της Ελληνικής Κοινωνίας είναι στο ναδίρ. Κανένα "Γερμανικής" έμπνευσης πρόγραμμα δεν μπορεί να λειτουργήσει.
Η Ελληνική Κυβέρνηση πρέπει να επιμείνει πλέον στις δικές της θέσεις με σοβαρότητα και θετικό πνεύμα συνεργασίας.
Αν θέλει να κάνει υπέρβαση η Κυβέρνηση, μπορεί να ζητήσει από τους Ευρωπαίους ένα πρόγραμμα, για το οποίο να ζητήσει την συναίνεση και τις δεσμεύσεις όλων των Ελληνικών κομμάτων.
Εφ' όσον οι Ευρωπαίοι ισχυρίζονται ότι είχαν εμπιστοσύνη στην Συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, ας δεχθούν ως εγγύηση και την δική τους δέσμευση.

Να βγει τώρα η Δεξιά από τη πολιτική φεουδαρχία!


Η ήττα είναι ευκαιρία για ανασυγκρότηση. Τρία είναι τα βασικά προβλήματα της Δεξιάς: η φεουδαρχία, η ενοχή και η αποϊδεολογικοποίηση. Η μεγάλη ευκαιρία που χάθηκε το 2009 ήταν να μετατρέψουμε το κίνημα των 900.000 σε κόμμα, να φτιάξουμε διαδικασίες που θα αναδεικνύουν στελέχη από τα σπλάχνα της κοινωνίας. Στην Δεξιά όμως τα όργανα ήταν πάντα απλά βήμα για τον αρχηγό. Οποιαδήποτε ζύμωση αντιμετωπίζεται καχύποπτα ως κίνδυνος εσωστρέφειας, γιατί δεν υπάρχει η κουλτούρα της ιδεολογικής πάλης.

Δείτε τινές των προβεβλημένων και φαντασιακώς φερομένων κατά τον Τύπο «δελφίνων». Ο γιος, η κόρη κι ο εγγονός του Μητσοτάκη, ο γιος του Τζιτζικώστα, η κόρη του Κεφαλογιάννη, η τρίτη γενιά Καραμανλήδων. Αν αυτό δεν είναι πολιτική φεουδαρχία, τι είναι; Πού αλλού στην Ευρώπη; Ας μην παρεξηγηθώ, δεν θα πάμε σε άλλο ρατσισμό, να αποκλείονται της πολιτικής άνθρωποι ικανοί λόγω καταγωγής. Π.χ., καλή υπουργός η Ολγα, ο Κυριάκος από τους καλύτερους στην διαπραγμάτευση, μεθοδικός και προετοιμασμένος. Κι ο Κώστας Καραμανλής, το ξαναέγραψα, προσπάθησε να κάνει μεγάλες πολιτικές, πατριώτης με ιστορική γνώση. Χρειαζόμαστε όμως πλέον αξιοκρατικούς μηχανισμούς, που να αναδεικνύουν στελέχη πρώτης γραμμής, όπου ισότιμα θα διαγωνίζονται οι γόνοι των «τζακιών» με τους αναδεικνυόμενους από τους «πληβείους». Η Θάτσερ ήταν κόρη μπακάλη. Πρέπει πια στον 21ο αιώνα η Δεξιά να βγει από την πολιτική φεουδαρχία. Πόσο διαφορετικά αποτελέσματα θα είχαν ο Κ. Καραμανλής και ο Αντ. Σαμαράς, αν μια διαφορετική πολιτική κουλτούρα αναδείκνυε συνεργάτες τους από τα σπλάχνα του λαού, που θα μπορούσαν να αφουγκράζονται την αληθινή κοινωνία χωρίς τον ιδρυματισμό της επαγγελματικής πολιτικής κάστας;

Ακατανόητη κι ενοχή για τις ιδέες, τα σύμβολα και τους ήρωες της μεγάλης παράταξης, στην οποία ανήκουν το αληθινό Κέντρο της Ιστορίας και η αληθινή Δεξιά. Διότι μερικοί έχουν φαντασιώσεις. Το Κέντρο και η Δεξιά ταυτίζονται στο κοινωνικό σύστημα, στην οικονομία, στον πατριωτισμό. Το αληθινό Κέντρο ήταν επαναστάτες, φλογεροί πατριώτες κι οι πιο μαχητικοί αντικομμουνιστές. Ο Σοφούλης ήταν ο πρωθυπουργός κατά της κομμουνιστικής ανταρσίας, όχι κανένας ταγματασφαλίτης. Το Κέντρο υπάρχει, ο «μεσαίος χώρος» είναι ένα φαντασιακό νεφέλωμα για αποϊδεολογικοποιημένους διαχειριστές. Διάβασα τις δηλώσεις του φίλου Κ. Χατζηδάκη πως η Κεντροδεξιά στην Ελλάδα δεν πρέπει να περιλαμβάνει ό,τι δεν περιλαμβάνουν τα κεντροδεξιά κόμματα της Ευρώπης, ακροδεξιούς, εθνικιστές, κρατιστές και λαϊκιστές.
Το τι εννοεί καθένας με αυτούς τους όρους σηκώνει πολύ συζήτηση και συνήθως οι νεοφιλελεύθεροι, που στην Ελλάδα, πρωτοτύπως, αυτοί οι «αντικρατιστές», δεν έχουν βγάλει ούτε μισό μεροκάματο στον ιδιωτικό τομέα, θεωρούν ακροδεξιούς κι εθνικιστές τους ίδιους που θεωρεί κι η Αριστερά, όσους πιστεύουν στο έθνος. Διότι οι ιθαγενείς νεοφιλελεύθεροι είναι αυτό που ξαναέγραψα: Μαρξιστές από την ανάποδη, που βλέπουν ταξικά την κοινωνία, αλλά από την πλευρά των ισχυρών, και συνήθως οπαδοί της ανθρωποφαγικής «αυτορρύθμισης» και του πλήρους ξεπουλήματος των ιματίων του κράτους. Ο αντικρατισμός τους είναι πουλάμε, πουλάμε κι όταν δεν πουλάμε, πάλι πουλάμε. Μέρος της Αριστεράς και οι ντεμέκ εγχώριοι νεοφιλεύθεροι θεωρούν οποιαδήποτε εθνική αναφορά, τη μαχητική υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων, στην Κύπρο, στο ψευδομακεδονικό, στο Βορειηπειρωτικό, στην αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής ως «Ακροδεξιά». Θυμίζω δε ότι τη μοναδική αξιόλογη μονογραφία περί εθνικισμού την έχει γράψει ο αείμνηστος Αλέξανδρος Παπαναστασίου, πατέρας της Ελληνικής Δημοκρατίας και ηγετική μορφή των Φιλελευθέρων. Θυμίζω ότι οι σκυφτοί υποστηρικτές του Σχεδίου Ανάν, εκούσια ή ακούσια τσανάκια ξένων συμφερόντων, κατηγορούσαν ως... ακροδεξιούς τους υποστηρικτές του «ΟΧΙ» στο σχέδιο απαρτχάιντ κατά του Ελληνισμού της Κύπρου. Με αυτό το μέτρο, ο Ελ. Βενιζέλος, ο Πλαστήρας, ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν περίπου... χρυσαυγίτες. Θα σας πω λοιπόν τα νέα που δεν φτάσανε ακόμη στο Da Capo.
Η Γαλλία, η Δανία, η Ολλανδία, το Λουξεμβούργο δεν συνορεύουν με την Τουρκία, η οποία δεν είναι ένα μεγάλο Βέλγιο που έκανε περιτομή. Οι ισλαμοφασίστες δεν κατέχουν εθνικό τους έδαφος. Κανείς δεν παραβιάζει καθημερινά τον εναέριο χώρο τους με απώλειες πιλότων τους, ούτε έχει κάποιος casus belli, «Ερυθρά Βίβλο» του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας του με δεδηλωμένα απειλητικά σχέδια για άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Αυτό το τεφαρίκι, γείτονα, σε μας το έστειλαν ο Θεός και η γεωγραφία. Η δε Αγγλία, όταν αφορά την ασφάλεια και τα συμφέροντα της, δεν χαρίζει κάστανο, αλλά κανείς σοβαρός Αγγλος δεν διανοήθηκε να χαρακτηρίσει «Ακροδεξιά» τη μαχητική υπεράσπιση του εθνικού συμφέροντος. Η περιφρόνηση μερικών για τη λαϊκή Δεξιά, που ουδόλως πρέπει να συγχέεται με πανηγυριτζήδες ελαφροδεξιούς, είναι περιφρόνηση στη συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων της παράταξης. Δεν μας ψηφίζουν λόρδοι. Αμα κάποιος θέλει να γίνουμε ένα μεγάλο Ποτάμι, με λιμνάζοντα, βρόμικα, μηδενιστικά νερά, τότε θα μας πάρει η κατηφόρα του ΠΑΣΟΚ.

Η Αριστερά, αντίθετα με μας, προβάλλει μαχητικά τις ιδέες της. Ο Τσίπρας μόλις εξελέγη πήγε με την ανθοδέσμη του στην Καισαριανή. Εκεί όμως εκτελέστηκε κι ο Περρίκος. Δεν μιλάμε γι' αυτόν, ούτε για τον Ψαρρό, τον Ζέρβα, τον Τσιγάντε, τον Γρίβα - Διγενή, τον Αυξεντίου, για τους λέοντες που έσωσαν τη δημοκρατία και την εδαφική ακεραιότητα από το χωριστικό κίνημα της Αριστεράς, στρατευμένα παιδιά του λαού, κληρωτούς, όχι γερμανοτσολιάδες.
Ναι, λοιπόν, εγώ θέλω μια στροφή στο αληθινό Κέντρο του Βενιζέλου, του Πλαστήρα, του Παπαναστασίου. Δεν απέχουν πολύ από τον Αβέρωφ και τον Γεώργιο Ράλλη, αυτόν τον γενναίο ανθυπίλαρχο του Αλβανικού. Θέλω κομμάτια του συντηρητισμού των Αγγλων και της Χριστιανοδημοκρατίας, όπου, αν δείξεις ψοφοδεϊσμό απέναντι στο μαυσωλείο της Αριστεράς, γίνεσαι καταγέλαστος. Θέλω μια τόσο φλογερή υπεράσπιση των συμφερόντων του έθνους, με μετριοπάθεια στο εσωτερικό μέτωπο, νόμο, τάξη και νοικοκυροσύνη και αντιπαλότητα στον κόκκινο ή μαύρο ολοκληρωτισμό. Αυτό όμως απέχει πολύ από τον απονευρωμένο, χωρίς ανθρακικό και ξεθυμασμένο στον ήλιο μεσαιοχωριστισμό.
Φαήλος Κρανιδιώτης,
δικηγόρος

Γιατί η "Νεοφιλελεύθερη" οικονομία μας θα κρασάρει ανεξαρτήτως χρέους;


Του Άγη Βερούτη
Ακούμε εδώ και καιρό τους ταλαντούχους συντρόφους πολιτικούς να λέγουν όπου σταθούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα αντιστρέψει τη Νεοφιλελεύθερη λαίλαπα του Μνημονίου. Κλαίω από τα γέλια όταν το ακούω αυτό. Εξηγώ παρακάτω.

Το 2001 η Ελλάδα είχε κατά 5 δισ. ευρώ μεγαλύτερο ΑΕΠ από του 2014 (σε τιμές 2005) [Γιατί η Ελλάδα του 2014 είναι πιο φτωχή από αυτή του 2001;].

Κάποιοι προσπαθούν να το αποδώσουν στην μίξη ανάμεσα σε εμπορεύσιμα και μη-εμπορεύσιμα αγαθά και φυσικά σε μεγάλο βαθμό έχουν δίκιο.

Όμως το 2001 η Ελλάδα είχε μόνο 8,5€ δισ. ετήσια μισθοδοσία δημοσίων υπαλλήλων αντί 17€ δισ. το 2014. Επίσης είχε και κατά 1.000.000 λιγότερους συνταξιούχους, ενώ η συνεισφορά του κράτους στις συντάξεις το 2014 ήταν αυξημένη κατά 10€ δισ. σε σχέση με το 2001.

Αν προσθέσουμε το γεγονός πως χρόνια των Μνημονίων και της κρίσης επίσης, η Κρατική Εταιρία Ηλεκτροδότησης αύξησε τα τιμολόγιά της στο 230% των τιμών του 2009, ή 500% από το 2001, ενώ η φορολόγηση της βενζίνης και πετρελαίου αυξήθηκε 300%, και σωρεία πραγμάτων όπως η φαρμακευτική δαπάνη αυξήθηκε από τα 800€ εκατομμύρια του 2001 στα 2,5€ δις του 2014, αρχίζουμε και αντιλαμβανόμαστε πως το πραγματικό πρόβλημα είναι πως το κράτος στραγγαλίζει την παραγωγική οικονομία.

Με το ίδιο περίπου ΑΕΠ σε σταθερές τιμές του 2005, η ανεργία του 2001 ήταν 10,5% ενώ του 2014 περίπου 27%. Η τεράστια αυτή διαφορά στο ποσοστό της ανεργίας προέρχεται όλη από την παραγωγική οικονομία. Η παραγωγική οικονομία χτυπήθηκε αλύπητα σε ποσοστό τέτοιο που ακόμα και οι μισθοί της συρρικνώθηκαν πολύ ταχύτερα από εκείνους του δημοσίου τομέα. Δεν μιλάμε για ΔΕΚΟ που η διαφορά ήταν πάντα τεράστια, αλλά ακόμα και εκείνους που μπήκαν στο ενιαίο μισθολόγιο.

Από περίπου ίσοι που ήσαν το 2001 οι μισθοί ιδιωτικής οικονομίας και δημοσίου τομέα, αυτοί του δημοσίου εξακοντίσθηκαν τόσο που πλέον είναι περισσότερο από 50% υψηλότεροι από εκείνους της παραγωγικής οικονομίας, για ισοδύναμη εργασία και υπευθυνότητα. Οι δε συντάξεις εκτοξεύθηκαν ακόμα παραπάνω με τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και τις χαριστικές διατάξεις που δεν λαμβάνουν πουθενά υπόψη τους ότι συχνά ο συνταξιοδοτούμενος λαμβάνει ως εφάπαξ ή συντάξεις πρώτου έτους, το σύνολο των εισφορών του στην εργασιακή του ζωή.

Η επιτομή του κρατισμού του δυτικού κόσμου, αναμεταξύ του Σουρινάμ και του Μπαγκλαντές σε οικονομική ελευθερία, δεν είναι πια η Σοβιετική Ένωση, που δεν υπάρχει πια, αλλά η Ελλάδα! (Heritage 2015)

Η σοβιετική-Ελλάδα του 2015 που αυτοχαρακτηρίζεται Νεοφιλελεύθερη!

Ζούμε σε κράτος που πρέπει να πάρεις κρατική άδεια της πολεοδομίας, ακόμη και για να μεταφέρεις πλευρά τη λεκάνη του λουτροκαμπίνε μέσα στο μπάνιο σου! Και πρωτοκολλημένη με χαρτόσημα και μεγαρόσημα, και λουτροκαμπινόσημα!

Αν με δανεικά αυξήσεις τα διαθέσιμα χρήματα, όπως κάναμε ανάμεσα στο 2001 και το 2009, τότε πληρώνοντας αυξημένους μισθούς δημοσίου αντί να επενδύσεις σε νέα παραγωγή, απλά αυξάνεις τη ζήτηση.

Η προσφορά όμως συμπληρώνεται από την δίοδο χαμηλότερης επένδυσης. Δηλαδή με τις εισαγωγές. Αυτό αυξάνει το Έλλειμμα εμπορικού Ισοζυγίου, και αν δεν έχεις εισερχόμενες επενδύσεις, τότε αυξάνει το έλλειμμα Ισοζυγίου Τρεχουσών Συναλλαγών ενός κράτους, με αποτέλεσμα να αιμορραγεί χρήματα προς το εξωτερικό, απ’ όπου κάνει τις εισαγωγές των προϊόντων που χρειάζεται η κοινωνία.

Όμως, με την αύξηση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων αυξάνεται η ανάγκη να τους βρεις κάτι να κάνουν, άρα η γραφειοκρατία αυξάνεται, όπως και οι απαιτούμενες αδειοδοτήσεις παραγωγικών/μεταποιητικών μονάδων, και φυσικά το κόστος φορολογικής συμμόρφωσης. Από την άλλη τις εισαγωγές λόγω ΕΕ δεν μπορεί κανένα δημόσιο όσο διεφθαρμένο και να είναι, να κάνει πολλά πράγματα, εκτός από το να πάρει μίζα για να γεμίσει τις αποθήκες των νοσοκομείων (αλήθεια θα βάλει κανέναν φυλακή για αυτό η Νέα Κυβέρνηση;).

Το αποτέλεσμα είναι φυσικά να αυξάνονται οι εισαγωγές που απαιτούν χαμηλότερη επένδυση, και να μειώνεται με το κυνηγητό η εντόπια παραγωγή και μεταποίηση. Η αποβιομηχάνιση και εν συνεχεία η αποβιοτεχνοποίηση ήταν απλά αποτέλεσμα της διόγκωσης του δημοσίου τομέα με όλη την γραφειοκρατία και διαφθορά που αυτό συνεπάγεται.

Όμως, από τη στιγμή της έναρξης της έξωθεν οικονομικής βοήθειας, δεν στηρίζεται πλέον το κράτος σε δανεικά, αλλά στην υπερφορολόγηση. Η υπερφορολόγηση αφαιρεί πόρους από την ιδιωτική κατανάλωση, με αποτελεσματικότητα μικρότερη του 1:1, διότι φυσικά το κόστος συλλογής των φόρων και εισφορών δεν είναι μηδενικό. Ενώ ο περίφημος πολλαπλασιαστής μπορεί να φτάσει και το 2,5:1 για την παραγωγική οικονομία, σε θέσεις αναδιανομής μέσω φόρων, ο πολλαπλασιαστής πιθανόν να είναι και μικρότερος από 1:1!

Το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι το δυνητικό περίσσευμα της παραγωγικής οικονομίας που θα γινόταν επενδύσεις ή κατανάλωση της ιδιωτικής οικονομίας, γίνεται απλά κατανάλωση του δημοσίου τομέως. Και ενώ ο δημόσιος τομέας διογκώθηκε κατά 100% εντός της οικονομίας, η παραγωγική οικονομία συρρικνώθηκε κατά ίσο απόλυτο μέγεθος.

Η Ανεργία είναι το αποτέλεσμα της υπερφορολόγησης που αφαιρεί πόρους από επιχειρήσεις που προηγουμένως τους χρησιμοποιούσαν για να πληρώνουν υπαλλήλους, και από τους ιδιώτες που πριν τους έκαναν κατανάλωση και τζίρο στις επιχειρήσεις. Λόγω της υπερφορολόγησης ο κόσμος δεν έχει για να ξοδεύει πια στην πραγματική οικονομία γιατί τα δίνει σε φόρους κατανάλωσης, σε ΕΝΦΙΑ, σε ΦΠΑ και σε φόρο εισοδήματος από το πρώτο ευρώ.
Αυτή υπερφορολόγηση γίνεται για να πληρωθούν αυτά τα αυξημένα κατά 18-20 δις έξοδα του κράτους για μισθούς δημοσίων υπαλλήλων και συμμετοχή του κράτους σε συντάξεις 50άρηδων, σε σύγκριση με το 2001 που είχαμε αντίστοιχο ΑΕΠ.

Από αυτό προκλήθηκε και μείωση του ΑΕΠ κατά 25%, καταλήγοντας να καταστρέψει και το 17% των θέσεων εργασίας της χώρας, αποκλειστικά από θέσεις εργασίας της παραγωγικής οικονομίας.

Ο μοχλός εφαρμογής της εσωτερικής υποτίμησης είναι η κατακόρυφη αύξηση των φόρων και των λογαριασμών των κρατικών μονοπωλίων. Αυτά έστειλαν ένα εκατομμύριο πρόσθετους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα στην ανεργία, με την ταυτόχρονη αύξηση του κόστους επιβίωσης [Το πείραμα της εσωτερικής υποτίμησης]. Έτσι πέρασαν και αγόγγυστα οι μειώσεις των μισθών και όλα τα υπόλοιπα στις εργασιακές σχέσεις, που η αλήθεια είναι ότι είχαν εκτροχιαστεί κατά των εργοδοτών, με αποτέλεσμα κανείς να μην κάνει προσλήψεις.

Τέτοιο πείραμα δεν είχε ξαναγίνει ποτέ στα χρονικά της οικονομικής επιστήμης, γι’ αυτό και στα βιβλία κανείς δεν θα βρει πουθενά ως λόγο αύξησης της ανεργίας την υπερφορολόγηση. Θα δει Ανεργία Τριβής ή Αλλαγών, Δομική Ανεργία, και Κυκλική Ανεργία Πτώσης της ζήτησης, αλλά Ανεργία Υπερφορολόγησης δεν θα δει! Δεν έχει ξαναυπάρξει! Μόνο εδώ έχουμε τέτοια!

Με λίγα λόγια:

Για την ανεργία ευθύνεται το κράτος που έχει αυξήσει τα έξοδά του κατά 18 δισ. ευρώ, με το ίδιο επίπεδο ΑΕΠ συγκριτικά με το 2001. Όμως χωρίς τη δυνατότητα να δανειστεί για να καλύψει τις σπατάλες του, αφαιρεί το σύνολο των αναγκών του υπερφορολογώντας την παραγωγική οικονομία, την οποία σκοτώνει όπως ένα τοξικό παράσιτο τον ξενιστή του, ώσπου το σύνολο της παραγωγικής οικονομίας να καταλήξει στην ανεργία.

Τόσο απλά.

ΥΓ. Παρεμπιπτόντως, μη τυχόν πιστέψει κανείς πως η οικονομία μας είναι “και καλά” νεοφιλελεύθερη! Ολοκληρωτικά κρατικιστική είναι! Και γι’ αυτό πάμε για το επόμενο Κράχ, ώσπου να βάλουμε μυαλό, ή όπως είπε κάποιος “να πεθάνουμε”, ό,τι έρθει πρώτο...


Πηγή:www.capital.gr

Νέμεσις

Τρίτη 30 Σεπτεμβρίου 2014

Περί εκπροσώπησης της Μ.Μ.Ε. Επιχειρηματικότητας

.
Είναι δυνατόν να λέμε ότι γίνονται διαρκείς συσκέψεις για την Περιφερειακή Επιχειρηματικότητα και οι μόνιμοι απόντες να είναι οι ίδιοι οι Επιχειρηματίες της Παραγωγής & Μεταποίησης???????
Τα μόνιμα υποζύγια της όποιας παραγωγικής οικονομίας έχει παραμείνει όρθια έχουν εξοβελιστεί απο κάθε βήμα διαλόγου.
Να δεχθώ ότι η Εξουσία και οι καρέκλες είναι "γλυκές" αλλά πρέπει να γίνει κατανοητό ότι δεν θα υπάρχει αύριο για κανέναν, αν δεν παραχθεί πλούτος. Ο πλούτος παράγεται κατ' εξοχήν απο τις Μ.Μ.Ε. της χώρας. Οι υπόλοιποι τον αναδιανέμουν στο κοινωνικό σύνολο.
Πρέπει να καταλάβετε ότι ΠΡΕΠΕΙ να εκπροσωπούνται αυτές οι επιχειρήσεις. 
Οφείλετε να αλλάξετε τους συσχετισμούς εκπροσώπησης στα όργανα.

Το Δημόσιο συμφέρον δεν ταυτίζεται με το συμφέρον του Δημοσίου!!!!!!!


Το Δημόσιο συμφέρον δεν ταυτίζεται με το συμφέρον του Δημοσίου!!!!!!!

ΠΑΙΔΕΙΑ

Όλα ξεκινούν απο την Παιδεία. 
Ο νόμος Διαμαντοπούλου ψηφίστηκε απο 245 βουλευτές και ακόμη δεν μπορεί να εφαρμοστεί στο σύνολο του γιατί αντιδρά η Ακαδημαική κοινότητα και οι Αριστεροί . 
Σε όλα τα Μ.Μ.Ε. υπάρχουν διαφημήσεις κολλεγίων που δίνουν πτυχία ανεγνωρισμένα, απο Βρεατακικά ΔΗΜΟΣΙΑ Πανεπιστήμια. 
Γιατί δεν μπορεί να γίνει αυτό στην Ελλάδα από τα Κρατικά Πανεπιστήμια, να μένουν τα παιδιά μας εδώ, να έρχονται ξένα με εισαγωγή συναλλάγματος και η επιχειρηματική κοινότητα να βρίσκει στελέχη που να έχουν εκπαιδευτεί απο κολέγια συνδεδεμένα με την παραγωγική αλυσίδα???? 
Αφού δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε στα αυτονόητα!!!! 
Αυτή είναι η μεγάλη ευθύνη των Πολιτικών μας. Ήθελαν να κρατήσουν το λαό στο ελάχιστο επίπεδο για να τον έχουν υποχείριο. Αυτό είναι γενική κατεύθυνση, είτε δεξιά είτε αριστερά στελέχη να ακούσεις.

Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου 2014

Πολιτική Ιστορία και Ιδεολογικά ξεκαθαρίσματα


Γυρνώντας πίσω στο 1996, τότε που ο Συνασπισμός της Δαμανάκη έμεινε εκτός Βουλής, βλέπουμε ότι κοιμήθηκε όλη η αστική τάξη. 
Φούσκα Χρηματιστηρίου, λαός με Excel στην τσέπη για να υπολογίζει τα εκατομύρια που έβγαζε κάθε μέρα. 
Αριστεροί που έμαθαν τα παιχνίδια του χρήματος (γνωρίζω αρκετούς φίλους αριστερούς που έγιναν experts στα σρηματιστηριακά προιόντα!!), τραπεζικοί παράγοντες που έπαιρναν τα Bonus τους σε τραπεζόχαρτα, σαχλά παιδάκια βολεμένων οικογενειών με Porche & Ferrari. 
Είσοδος στην Ο.Ν.Ε. Σημίτης, Παπαντωνίου, Χριστοδουλάκης φωτό με το 1ο Euro απο το ΑΤΜ.
Μετά ήλθε η 1η Κυβέρνηση Καραμανλή.
Έχοντας προίκα την εργασιακή και κοινωνική αφασία, το Euro στο ποδόσφαιρο και την λάμψη του Athens 2004 ΟΦΕΙΛΕ να είχε κάνει Δεξιά στροφή στην Πολιτική ατζέντα (την 1η στην Μεταπολίτευση) έχοντας τεράστιο Πολιτικό χρόνο μπροστά της για να κάνει θεσμικές, διαρθρωτικές αλλαγές και να βάλει την χώρα σε μία ανώτερη κοινωνική και οικονομική πορεία. 
Θεωρώ το μεγαλύτερο λάθος εκείνης της Κυβέρνησης και του επιτελείου του Κώστα Καραμανλή. Αυτο που δεν κατάλαβε ή δεν μπόρεσε ο Καραμανλής σε καλές εποχές είναι λογικό να μην μπορεσε να το καταφέρει ο Σαμαράς, λειτουργώντας υποτεράστια πίεση και έλλειψη πολιτικού προσωπικού. 
Τώρα πλέον η επόμενη ευκαιρία θα έπρεπε να είναι Κεντρώα μετριοπαθής. Δεν το βλέπω εφικτό με την πόλωση και κοινωνική αναταραχή που υπάρχει.
Αναγκαστικά θα πάμε σε σχήματα με Ιδεολογική καθαρότητα. Δεξιός ή Αριστερός, Κρατιστής ή Ελεύθερος, Κοινωνιστής ή Ιδιοτελής. 
Μέσες λύσεις δεν βλέπω

Κυριακή 24 Αυγούστου 2014

Republican dictatorship - Junta Republicana


Ο ξεθωριασμένος όρος "Δημοκρατία" βολεύει και χρησιμοποιείται απο τους Κρατιστές Πολιτιικούς μας για να διαιωνίζει μία άθλια, εκφυλισμένη κοινωνική κατάσταση που πήρε εκρηκτικές διαστάσεις. Διαστάσεις που δεν μπόρεσαν να την καταλάβουν, κλεισμένοι στον γυάλινο κόσμο τους.
Είχαν δημιουργήσει μία εκφυλισμένης μορφής Δημοκρατία δι' Αντιπροσώπων, των παιδιών των Κομματικών σωλήνων.
Δημιουργήθηκε λοιπόν, μία ομάδα κομματικών στελεχών που εναλλάσουνται στις κρατικές και πολιτικές θέσεις, νέμεται την εξουσία και έχει καταληστέψει τα Κρατικά ταμεία με κάθε είδους παροχές, στους ίδιους και στους Πολιτικούς φίλους.
Αυτή η κατάσταση ισχύει σε όλα τα κόμματα της Μεταπολιτευτικής περιόδου των 40 χρόνων, δηλαδή έχουμε ένα τεράστιο χρονικό διάστημα 3 τουλάχιστον γενεών. Είναι βαθιά ριζωμένη αυτή η καρκινική κατάσταση της Ελληνικής Κοινωνίας.
Πως λειτουργεί το συστημικό σχέδιο?
Δημιουργούνται τα στελέχη του κομματικού σωλήνα. Διανθίζεται με κάποια, κυρίως Ακαδημαικά στελέχη - επαγγελματίες με προυπηρεσία σε Πολυεθνικές εταιρίες, κυρίως διαχείρησης κεφαλαίων. Σε κάθε εκλογική περίπτωση, βάζουν τα έλεγχόμενα μέσα να προβάλουν με ρυθμό Brain Storming  Massage, υποτιθέμενα νέα πρόσωπα απο την Κοινωνία, με άριστα CV και "ακομμάτιστα"!!
Ετοιμάζουν τις λίστες των υποψηφίων με τα προεπιλεγμένα άτομα. ΔΕΝ υπάρχει περίπτωση, πολίτης με πραγματικές ικανότητες, εμπειρίες, αποτελεσματικότητα να "επιζήσει" στις διαδικασίες αυτές. Υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι παραπλανημένοι απο τις δημόσιες δηλώσεις των Πολιτικών περί ανοίγματος στην Κοινωνία και τις υγιείς δυνάμεις της, έστειλαν επανειλλημένα βιογραφικά τους, με διάθεση προσφοράς και καριέρας βέβαια, οι οποίοι τσαλακώθηκαν χωρίς κανένα λόγο απο το κομματικό κατεστημένο.
Αυτοί, οι προεπιλεγμένοι άνθρωποι, εκλεκτοί του κομμαρικού κατεστημένου είναι οι παρουσιαζόμενοι ως ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ της Κοινωνίας, δικοί μας δηλαδή, ενώσ την πραγματικότητα είναι οι συνεχιστές της κομματικής νομεκλατούρας.
Οι πολίτες, ανίδεοι απο τις διαδικασίες αυτές, πηγαίνουν και ψηφίζουν μέσα απο τις λίστες αυτές μη έχοντας άλλη επιλογή. Δημοκρατικές διαδικασίες για προειλλημένες αποφάσεις του συστηματος. Μάλιστα πολλοί αναρωτιούνται γιατί δεν ενδιαφέρονται άλλοι επιτυχημένοι πολίτες της Κοινωνίας μας να συμετάσχουν.
Πόσο αφελείς είσαστε τελικά!!! ΑΦΕΛΕΙΣ "ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ".

Τρίτη 15 Απριλίου 2014

Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας. Θέσεις - Απόψεις Δημητρίου Σύρμου Υπ. Περιφερειακού Συμβούλου


ΣΥΡΜΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ (Μίμης) Υπ. ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΣ Σύμβ. Περ. Εν. ΒΟΙΩΤΙΑΣ

Με τον Συνδυασμό Κ. Μπακογιάννη  «αλλάζουμε στην καρδιά της Ελλάδας»

1.    Σέβομαι την καταγωγή μου, τιμώ την οικογένεια μου, τους φίλους μου.

2.    Έχω τις πεποιθήσεις μου και τις αξίες μου, τις οποίες δεν διαπραγματεύομαι.

3.    Καταθέτω ελεύθερα και υπεύθυνα τις απόψεις μου, χωρίς να απολογούμαι για προγενέστερες αποφάσεις άλλων. Θεωρώ ότι οι ευθύνες είναι ατομικές, καταγράφονται σε συγκεκριμένο ιστορικό χρόνο και λόγο, δεν μεταβιβάζονται, ούτε κληρονομούνται.

4.    Είμαι άνθρωπος της παιδείας και δια βίου μάθησης. Είναι το μόνο περιουσιακό μας στοιχείο. Κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει, κανείς δεν μπορεί να μας το αφαιρέσει.

5.    Είμαι άνθρωπος της αγοράς, της συμμετοχής, της συνεργασίας, της παραγωγής, της ανάπτυξης.

6.    Θεωρώ βασική αξία την απασχόληση και όλες μου οι προσπάθειες ξεκινούν από την ύπαρξη της. Η εργασία δίνει ζωή, αυτοπεποίθηση, αξιοπρέπεια, ικανότητα νηφαλιότητας, σκέψης και ορθών αποφάσεων. 

7.    Οι Περιφερειακές εκλογές δεν έχουν καμιά σχέση με την Κεντρική Πολιτική Σκηνή. Οι Πολιτικοί, Βουλευτές, διαλέγονται, νομοθετούν και αποφασίζουν επί χάρτου. Οι Περιφερειακοί υλοποιούν αποφάσεις, κοινώς είναι εκτελεστικοί και παράγουν έργο.

8.    Η προσοχή όλων πρέπει να εστιασθεί στην εκλογή Ικανών Περιφερειακών Συμβούλων και Περιφερειάρχη. Αυτοί θα πάρουν τις ευθύνες υλοποίησης των έργων.

  9.        Πρέπει να γίνει κατανοητή η δυσχέρεια στον οικονομικό τομέα. Έχουμε να διαχειριστούμε μία κατάσταση … παραλογισμού. Για το λόγο αυτό οφείλουμε να λειτουργήσουμε με λογική τα έσοδα να υπερκαλύπτουν τα έξοδα.

10.      Οι αιτίες, οι λόγοι, οι αφορμές της κρίσης, είναι αντικείμενο συζήτησης, πολιτικών αποφάσεων. Εμείς είμαστε εδώ για να διαχειριστούμε την ΥΠΑΡΧΟΥΣΑ κατάσταση με θάρρος, ευθύνη, νηφαλιότητα.

11.      Πρέπει να λείψουν οι εξάρσεις και οι βυθίσεις στον λόγο και τις πράξεις μας. Έχουμε ένα Ιερό καθήκον. Να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να οδηγήσουμε τα παιδιά μας σε ασφαλές… «λιμάνι», χωρίς εγωισμούς, ιδιοτέλειες, λάθος κατευθύνσεις.

12.      Το Περιβάλλον, η Παιδεία, η Ανάπτυξη είναι οι 3 άξονες στους οποίους θα επικεντρωθεί το ενδιαφέρον μου. Είναι 3 θέματα αλληλένδετα.

13.      Περιβάλλον και Αειφόρος ανάπτυξη. Βασικό μέλημα μας, να αναδείξουμε ότι μπορεί να κάνει καλύτερη την Δημόσια υγεία, την  καθημερινότητα, την εργασία. Σκουπίδια, υπόγεια ύδατα έχουν πρώτο ρόλο στις διαδικασίες.

14.      Παιδεία και Εκπαίδευση. Δεν μπορούμε να προστατεύσουμε το Περιβάλλον, ούτε να έχουμε Αειφόρο Ανάπτυξη χωρίς να υπάρχει παιδεία και κουλτούρα. Χρειάζεται να γίνει ανασχεδιασμός και παρεμβάσεις σχετικά με Πανεπιστημιακές σχολές, σύνδεση τους με την περιφερειακή παραγωγή (π.χ. Οργανισμός Κωπαίδας να γίνει ερευνητικό κέντρο του Γεωπονικού Πανεπιστημίου συνεργαζόμενο με το Μπενάκειο Φυτοπαθολογικό Ινστιτούτο). Σχολεία δεύτερης ευκαιρίας, όπως του Ορχομενού, των Θηβών κ.α. προσφέρουν σημαντικό έργο. Σημαντική θεωρώ την δυνατότητα δημιουργίας Ινστιτούτου Ορυκτών πόρων – μεταλλείων στο τρίγωνο Διστόμου – Μπράλου – 51, με την συμπαράσταση και υποστήριξη εταιριών, όπως Αλ. Ελλάδος, S&B κλπ.

15.      Ανάπτυξη. Α) Χωροθέτηση, σχεδιασμός, ανάπτυξη Βιομηχανικών Ζωνών, Βιοτεχνικών - Επιχειρηματικών Πάρκων, σε τόπους συγκέντρωσης επιχειρήσεων ενδιαφέροντος.


Β) Συγκροτημένη αντιμετώπιση της μεταποίησης της πρωτογενούς παραγωγής σε αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα, τα οποία υπάρχουν πλούσια σε όλη την Περιφέρεια Στ. Ελλάδας.
Γ) Βιομηχανία είναι ο Τουρισμός, θερινός, χειμερινός, ιαματικός. Ισόρροπη ανάπτυξη σημαίνει σεβασμός των δραστηριοτήτων με χωροθέτηση, προτεραιότητας, δικαιοσύνη.                   
   Δ) Ιδιαίτερη θέση έχει ο Θρησκευτικός τουρισμός για την Περιφέρεια μας. Σε στενή συνεργασία με τον Μακαριότατο Αρχιεπίσκοπο Κο. Ιερώνυμο, τις Ιερές Μητροπόλεις και τις Μονές μπορεί να γίνει ένα δίκτυο με μεγάλες προσδοκίες.
Ε) Ιστορικά μνημεία – Αρχαιολογικοί χώροι. Η Περιφέρεια διαθέτει αξιοπρόσεκτη ιστορία, με κεντρικό σημείο τον Ομφαλό της Γης, τον ιστορικό χώρο των Δελφών, ο οποίος συνδυασμένος με την ιστορία των Θηβών, της Χαιρώνειας, κλπ μπορούν να αναπτυχτούν δυναμικά
ΣΤ) Λύση του ζητήματος της άτυπης Βιομηχανικής ζώνης Οινοφύτων – Σχηματαρίου – Τανάγρας σε συνεργασία με τον Σ.Β. Στερεάς Ελλάδας – Ε.Μ.Π. – Ε.Υ.Δ.Α.Π. και την συνδρομή της τοπικής κοινωνίας.
Ζ) Συνολική αντιμετώπιση των υδάτων της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας σε συνεργασία με την ΕΥΔΑΠ. Ορθολογική χρήση υδάτων προοριζόμενων για γεωργική άρδευση, στα οποία γίνεται κακή χρήση και υπέρμετρη σπατάλη. Διάθεση πόσιμου νερού από το δίκτυο της ΕΥΔΑΠ σε όλη την Περιφέρεια. 
 Η) Συνεργασία με το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων για παρεμβάσεις στην Ε.Ε. σχετικά με τις καλλιέργειες, τις αλλαγές καλλιεργειών που συμβαίνουν συχνά, την Κ.Α.Π. τις αποζημιώσεις, τα δασμολόγια τρίτων χωρών. 

Τρίτη 8 Απριλίου 2014

Περί νέου σχεδίου Marshall.



Τον τελευταίο καιρό ρώτησα ποlλούς γέροντες για την κατάσταση μετά τον πόλεμο και τον εμφύλιο.
Αυτό που κατάλαβα ήταν ότι αν γίνει ένα νέο σχέδιο Marshall, θα πάει χαμένο γιατί οι επενδυτικές συνθήκες στις πολυεθνικές είναι απαράδεκτες και δεν πρόκειται να ευδοκιμήσουν εδώ στην Ελλάδα. Άρα το μόνο που μένει είναι να κατακλέψουν και ότι έμεινε.
Μόνο αν αποφασίσουν oi "φίλοι" μας να φύγουν και να μας αφήσουν στην ησυχία μας, πιστεύοντας ότι είμαστε καμένο χαρτί, έχουμε σημαντικές πιθανότητες να αναγεννηθούμε ως Εθνος.
ΜΟΝΟΙ μας θα τα καταφέρουμε......

Αγορές - Ομόλογα - Επιτόκια.




Όλοι έχουν γίνει experts. Μόνο όμως στον αέρα κοπανιστό. Η πραγματική αγορά είναι εδώ και οι προκλήσεις εδώ και τώρα.
""Μην βγούμε στος αγορές"", ""ευχαριστούμε δεν θα πάρουμε"" και άλλα φαιδρά.
Όσο δεν βγαίνουμε στις αγορές, το ΑΕΠ θα μειώνεται. Η Τρόικα θα επιβάλλει μέτρα λιτότητας. Η ανεργία θα αυξάνεται. Νέα μνημόνια θα έλθουν.
Οι πολίτες ΔΕΝ θέλουν αυτό. Θέλουν να δουν να βγαίνουμε με θάρρος μπροστά, να αγωνιστούμε για την ανάκαμψη, για την ζωή μας, για το μέλλον μας.
Αυτό απαιτεί ΔΟΥΛΕΙΑ. Όσοι δεν θέλουν την έξοδο στις αγορές είχαν μάθει να είναι κηφήνες και να τρώνε τα δανεικά. Τώρα θα φανεί η ένδεια δυνατοτήτων.
Η δουλεια θα φέρει πλούτο και αύξηση του ΑΕΠ. Έτσι θα αλλάξουν οι δείκτες, έτσι θα αυξηθεί το πλεόνασμα, έτσι θα ξεπληρωθεί το επι πλέον επιτόκιο δανεισμού. Θα είμαστε όμως ελεύθεροι να δημιουργήσουμε, να παράξουμε, να κάνουμε πάλι όνειρα.
Στις αγορές λοιπόν έστω και αν είναι ακριβότερες.
Η ελευθερία μας δεν έχει κόστος. Έχει αξία.

Πέμπτη 6 Μαρτίου 2014

Δεν τόλμησαν. Ας τολμήσει η κοινωνία


 Γράφει ο Γιώργος Δ. Ανδρέου*

Δεν τόλμησε τελικά η συγκυβέρνηση να αλλάξει το εκλογικό σύστημα της τοπικής και περιφερειακής αυτοδιοίκησης, παρά τις πανηγυρικές εξαγγελίες προ εξαμήνου.Και όπως φαίνεται, πάμε στις εκλογές με το ίδιο εκλογικό σύστημα. Παραταξιακά ψηφοδέλτια, πλειοψηφίες στους δημάρχους και τους περιφερειάρχες, αντιπεριφερειάρχες χωρίς σταυρό και όλα καλά. Θεσμική ατολμία που στερεί την κοινωνία από την αναγκαία σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ανανέωση προσώπων και πρακτικών στο πολιτικό σκηνικό. Σκέφτηκαν προφανώς οι αρμόδιοι: «Δεν θες να ξεπηδήσουν τίποτα φιντάνια, να ανατρέψουν τα κατεστημένα και να μας στείλουν σπίτι μας».

Αν όμως δεν τόλμησε η εξουσία, καιρός να τολμήσουν οι πολίτες. Να βγουν μπροστά νέοι και φρέσκοι στην ηλικία και στο μυαλό, με άλλη νοοτροπία, με ιδέες, όραμα, φαντασία και να ταράξουν τα νερά. Να ανανεωθεί το πολιτικό σκηνικό από κάτω, από τις τοπικές κοινωνίες. Να πάρουν στα χέρια τους τα νήματα άλλοι άνθρωποι και να στείλουν επιτέλους στην σύνταξη τα πρόσωπα που σε τοπικό και εθνικό επίπεδο κυβέρνησαν τη χώρα τα τελευταία 30-40 χρόνια, με τα αποτελέσματα που ζούμε. Μέχρι σήμερα η ανανέωση προσώπων γινόταν μέσα από τους κομματικούς σχηματισμούς με πρόσωπα που μαθήτευαν στους παλιούς δασκάλους της συναλλαγής και της πελατειακής προσέγγισης της πολιτικής. Και δεν άλλαζε τίποτα. Σήμερα, όμως τα κόμματα κατέρρευσαν και δεν μπορούν να επιβάλουν την εκλογή προσώπων. Πριν από λίγα χρόνια οι υποψήφιοι κινητοποιούσαν λυτούς και δεμένους για να πάρουν το περιβόητο «χρίσμα», που έδινε στον υποψήφιο τη βάση στην οποία στήριζε την εκλογή του. Σήμερα ειδικά όσοι είναι προσανατολισμένοι στον μεσαίο αστικό χώρο παρακαλάνε να μην τους δοθεί επίσημη κομματική στήριξη, που τη θεωρούν αρνητική. Να είναι ή να φαίνονται ανεξάρτητοι. Εξαίρεση η κομμουνιστική και η δήθεν Αριστερά που επιμένει στην παραδοσιακή, ακραία συντηρητική, κομματική στήριξη των τοπικών αρχόντων, για πολιτική εκμετάλλευση του αποτελέσματος σε κεντρικό επίπεδο.

Επειδή όμως, κύριοι υποψήφιοι δήμαρχοι και περιφερειάρχες, η ανεξαρτησία δεν μπορεί να είναι πια στα λόγια, αλλά να φαίνεται στην πράξη, τολμήστε να την αποδείξετε με τις επιλογές σας. Αγνοήστε τις κομματικές υποδείξεις και τους παραδοσιακούς πολιτευόμενους με τις προίκες που (δήθεν πια) κουβαλάνε. Επιλέξτε πρόσωπα φρέσκα, καθαρά, άσπιλα και αμόλυντα, πρόσωπα που να έχουν κάτι να πουν και να δώσουν. Πρόσωπα από την αγορά και την κοινωνία. Πρόσωπα που έχουν καταξιωθεί με τη δουλειά και την προκοπή τους. Δώστε βήμα σε νέους ανθρώπους που έχουν δώσει δείγμα καθαρής και δυνατής γραφής. Και η κοινωνία θα σας δικαιώσει. Μπούχτισε από τα ίδια και τα ίδια, από τον ξύλινο λόγο και τους μόνιμους εκπροσώπους που έχουν καταντήσει «δημοσυντήρητοι». Ωρίμασε από τα πάθη της. Περιμένει την ελπίδα σε όλα τα επίπεδα. Δείξτε ότι έχετε ομάδα που ανοίγει ορίζοντες και δίνει ελπίδα για το αύριο και τα αποτελέσματα θα σας κάνουν να τρίβετε τα μάτια σας. Αυτό σημαίνει σήμερα προοδευτική αντίληψη.

Γιατί προοδευτικός είναι ο ριζοσπάστης που ανοίγει δρόμους, ανακατεύει την τράπουλα και ταράζει τα λιμνάζοντα νερά. Αυτός που τολμά. Αντίθετα, συντηρητικός είναι αυτός που πολιτεύεται με τις καθιερωμένες λαϊκίστικες πρακτικές και μεθόδους στη λογική του «μη θίγετε τα κακώς κείμενα». Η προοδευτικότητα δεν σχετίζεται πλέον με την ιδεολογία που διατυμπανίζουν και από τους μύθους που έβαλαν στο μυαλό μας τόσα χρόνια κάποιοι έμποροι ιδεών. Τολμήστε λοιπόν. Δώστε αυτό που λείπει από τον τόπο μας σήμερα περισσότερο από κάθε φορά. Ελπίδα και προοπτική.

* Ο κ. Γιώργος Δ. Ανδρέου είναι δικηγόρος

Κυριακή 16 Φεβρουαρίου 2014

Περί Ανάπτυξης και κόστους ενέργειας....

   ΑΝΑΠΤΥΞΗ στα πολύ ΣΟΒΑΡΑ της τώρα........

   Κον Αντώνη Σαμαρά Πρωθυπουργό, Κον Κωστή Χατζηδάκη Υπουργό Ανάπτυξης, Κον Γιάννη Μανιάτη Υπουργό Ενέργειας,. Κον Μιχάλη Χρυσοχοίδη Υπουργό Υποδομών, Κον Αρθούρο Ζερβό Πρόεδρο της ΔΕΗ, Κον Δημήτρη Δασκαλόπουλο Πρόεδρο Σ.Ε.Β. Κον Κωνσταντίνο Μίχαλο Πρόεδρο ΕΒΕΑ κλπ αρμοδίους.

   Παραγωγική μεταποιητική Επιχείρηση της επαρχίας, με έναρξη εργασιών 7/2010 (!) με... ισοσκελισμενο ισολογισμό σε 3,5 χρόνια, πληροφορεί και καταγγέλει:

Στην έναρξη παραγωγικής διαδικασίας συνδέθηκε με το δίκτυο χαμηλής τάσης της ΔΕΗ με σύμβαση 250 KVA, στην περιοχή Χαιρωνείας Βοιωτίας και πλήρωσε "ΑΕΡΑ" 23.000,00 ευρώ (επαναλαμβάνω ΑΕΡΑ μη επιστρεφόμενο ή συμψηφιζόμενο, χώρια τις εγγυήσεις κλπ).
Ο μέσος λογαριασμός ρεύματος είναι 8-10.000 ευρώ. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται 1.500,00 ευρώ για τις ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ της ΔΕΗ (???) και 500,00 ευρώ για τις Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, δηλαδή 2.000,00 ευρώ ΜΗΝΙΑΙΩΣ.
Αυξανόμενης της παραγωγικής διαδικασίας, η επιχείρηση ζήτησε την αλλαγή σε παροχή Μέσης Τάσης 400KVA. Σημείωση 1η: πάνω απο τα 250 KVA είναι υποχρεωτική η μετατροπή σε μέση τάση, 2η: η γραμμή μέσης τάσης περνά μέσα στον οικοπεδαγρό.
Η ΔΕΗ ζήτησε για την σύνδεση (πάλι ΑΕΡΑ) 27.000,00 ευρώ.
Συνολικά η ΔΕΗ χρεώνει ΑΕΡΑ σύνδεσης 51.000,00 ευρώ ΜΕΤΡΗΤΑ.

Υπάρχει ΑΡΜΟΔΙΟΣ να εξηγήσει στον μέσο Ελληνα παραγωγό - μεταποιητή ποιός κάνει ΚΟΥΜΑΝΤΟ στον τόπο αυτό και πως εννοείται η ΑΝΑΠΤΥΞΗ?

Χωρίς φόβο, με πάθος....



Είναι πολλοί που φοβούνται να εκδηλωθούν, να πάρουν θέση, άποψη.
Θα ήθελα να τους πώ ότι πρέπει να δηλώνουμε την αντίθεση μας στον κατήφορο που έχουμε πάρει.
Δεν είναι αντιπολιτευτική ή κομματική κίνηση η διαμαρτυρία. Ίσα ίσα πολλές φορές είναι ενισχυτική για πολιτικούς άνδρες οι οποίοι θέλουν συμπαράσταση για να προχωρήσουν σε αλλαγές. Επι πλέον χρειάζεται η αντίθεση (οξεία πολλές φορές) για να μαζεύεται η Τρόικα και οι απαιτήσεις της. Δίνει διαπραγματευτικό ατού στους διαπραγματευτές όταν επιδεικνύεται το τέλος ανοχής σε ανοισίες, υπερβολές, παράλογες απαιτήσεις.
Μην φοβάστε λοιπόν και εκδηλωθείτε.

Α.Ε.Π. & Eurogroup

Α.Ε.Π. Στουρνάρας και Eurogroup.
Ναι, δεν μπορούμε να μειώσουμε το χρέος των 329 δις.
Μπορούμε όμως να αυξήσουμε ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ το Α.Ε.Π. της χώρας, αρκεί να μας δώσετε τις προυποθέσεις.
Μόνο τότε θα πέσει το κλάσμα του χρέους απο το 170% στο 120% έως το 2020.
Οι παραγωγικές τάξεις έχουμε απαίτηση να το δηλώσετε ΔΗΜΟΣΙΩΣ στο Eurogroup. Επι πλέον να απαιτήσετε να πάρουν θέση όλα τα εμπλεκόμενα μέρη της Τρόικας στο ζήτημα της ανάπτυξης, όπως επίσης και οι Υπ.Οικ. των χωρών που θησαυρίζουν με τα Ελληνικά ομόλογα.
Μην περιμένετε άλλο. Είναι πολύς ο χρόνος που πήγε χαμένος. Τώρα είναι η ευκαιρία μας για αντιστροφή της κατάστασης.

Δημοσκοπήσεις

Δημοσκοπήσεις και αναποφάσιστοι.
Η στατιστική και οι πιθανότητες χρειάζονται ολοκληρωμένα στοιχεία για να δώσουν προβλέψεις με πιθανότητες επιτυχίας.
Όλες οι δημοσκοπήσεις και οι προθέσεις ψήφου έχουν πάντα πάνω από 30% αναποφάσιστους. Η επιστήμη λέει ότι η πλειονότητα των αναποφάσιστων είναι απο την Κυβερνητική πλευρά ή νέοι ψηφοφόροι. Έτσι δεν είναι εύκολο να βγάλει κάποιος συμπέρασμα ακόμη και με αναγωγή στα έγκυρα.
Καλό θα ήταν οι δημοσκόποι να ζητούσαν απο τους αναποφάσιστους να δηλώσουν τι είχαν ψηφίσει στις προηγούμενες εκλογές (αν το επιτρέπει η μέθοδος που ακολουθούν βέβαια).

Αύξηση Α.Ε.Π.

   Κον Σταθάκη, ΣΥΡΙΖΑ:
Η αναντιστοιχία των φόρων προς ΑΕΠ σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη οφείλεται στην μεγάλη συμμετοχή του Κράτος στην παραγωγή του ΑΕΠ και όχι γιατί είναι χαμηλοί οι φορολογικοί συντελεστές. Αν λοιπόν θέλετε να αυξήσετε τα φορολογικά έσοδα πρέπει να μειωθεί το Κράτος και να αυξηθεί η υγιής Ιδιωτική Επιχειρηματικότητα. 
Συννενοηθείτε με τον Κο Μηλιό, ρωτήστε και τον Κο Βαρουφάκη.........

ΑΕΠ & παραγωγή πλούτου για αναδιανομή...

Απο το Εκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ 4 2012:
"Εμείς επιδιώκουμε η παραγωγή και η διανομή του πλούτου να είναι υπόθεση όλης της κοινωνίας, η μεγάλη καπιταλιστική ιδιοκτησία να γίνει δημόσια και η οικονομία να διευθύνεται δημοκρατικά. Ο σοσιαλισμός με πλήρη άνθηση της δημοκρατίας και της ελευθερίας είναι ο σκοπός μας."
Καταλάβατε πως θα Διευθύνεται Δημοκρατικά???
Θα μπεί "επίτροπος" Συριζαίος σε κάθε Ιδιωτική επιχείρηση μήπως??